کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان با انتشار اعلامیه‌ای از آنچه این کمیسیون رفتار خشن و انتقام‌جویانه طالبان در برابر نظامیان حکومت پیشین می خواند به شدت اظهار نگرانی کرده است.

طالبان به نقض گسترده حقوق بشری متهم هستند

این کمیسیون می گوید که از زمان به قدرت رسیدن طالبان تا اکنون صدها نظامی حکومت پیشین به طور بی‌رحمانه از سوی نظامیان و فرماندهان طالبان به قتل رسیده‌اند.

در اعلامیه در این باره به آمار و ارقام اشاره نشده، اما این کمیسیون ویدیویی از یک سرباز حکومت پیشین منتشر کرده که از سوی طالبان پس از شکنجه گردن او بریده شده و از ناحیه کمر به دو قسمت تقسیم شده است.

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید که قربانی ستار سیرت نام داشت و طالبان او را در مسیر راه از موتر پایین و در یک محکمه صحرایی به گونه بسیار وحشتناک به قتل رسانده‌اند.

طالبان این سرباز حکومت پیشین را نخست با سیخ‌های داغ بدنش را می‌سوزانند و بعد از شکنجه‌، گلویش را می‌بُرند و بدنش را از ناحیه کمر قطع کرده، سپس جسد او را در دشت رها می‌کنند.

ویدیویی که کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از جسد این قربانی منتشر کرده نشان داده می‌شود که بدن او از ناحیه کمر دو قسمت شده و هر قسمت در فاصله یک متری دور از هم به حال خودش رها شده است.

در این ویدیو دیده می‌شود که طالبان قسمت مقعد قربانی را نیز بریده‌اند.

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید که قربانی متعلق به یک خانواده فقیر است، در ویدیو دیده می‌شود که او یک جوان حدود 25 تا 29 ساله به نظر می‌رسد.

در اعلامیه امده است که طالبان به فرمان عفو رهبرشان که پس از به قدرت رسیدن طالبان اعلام شده، هیچ اتکایی ندارند.

این کمیسیون می‌گوید با وصف اعلام عفو عمومی اما طالبان با صدها نظامی حکومت پیشین برخوردهای خشن و ضد انسانی انجام داده‌‌اند.

در اعلامیه آمده است: “کمیسیون مستقل حقوق‌بشر افغانستان، در حالی‌که این اعمالِ ضد انسانی را با شدیدترین الفاظ نکوهش می‌کند، از رژیم دی‌فکتوی طالبان جداً می‌طلبد تا اصول و موازین حقوق‌بشر و حقوق‌بشردوستانه را در برابر افراد بی‌گناه، غیرِنظامیان و اسیران، رعایت کنند و به عاملین چنین رویکردهای ظالمانه، هشدار می‌دهد که بدانند روزی پاسخ‌گویی اعمال ضدِ انسانی خویش خواهند بود.”

این کمیسیون همچنین از تمام نهادهای فعال در عرصۀ حقوق‌بشری و حقوق‌بشردوستانه بین‌المللی خواسته است فشارهای بیشترتر به طالبان اعمال کنند تا افراد این گروه را وادار به رعایت ارزش‌های حقوق بشری در قبال غیرنظامیان و اسرای جنگی کنند.

خبرنگار

پروانه محمدی

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان با نشر اعلامیه‌ای خواستار آزادی بی‌ قید‌و‌شرط الهه دلاورزی از بند طالبان شد. خانم دلاورزی از حدود هشتاد روز بدین‌سو در زندان طالبان به سر می‌برد.

این کمیسیون می‌گوید که بازداشت و روی‌کرد شماری از مسولان طالبان در قبال این خانم غیرانسانی است.

الهه‌دلاورزی، دانشجوی دانشگاه طبی کابل بود که اندکی پس از حاکمیت طالبان در اگست 2021 مدعی شد توسط قاری سعید خوستی، از سخنگویان پیشین طالبان مورد تجاوز و خشونت جنسی قرار گرفته است.

الهه‌دلاورزی، دانشجوی دانشگاه طبی کابل بود که توسط قاری سعید خوستی، از سخنگویان طالبان مورد تجاوز و خشونت جنسی قرار گرفت

گفته شده که آقای خوستی با زور و تهدید، الهه دلاورزی را مجبور به نکاحِ اجباری کرده‌ و با اِعمالِ فشارهای وحشت‌ناکِ روانی و فیزیکی، می‌خواست او را مجبور به تمکین و فرمان‌برداری از فرهنگِ سخت‌گیرانۀ طالبانی کند.

سعید خوستی در مصاحبه‌ با رسانه‌ها اما این ادعا رد کرده و می‌گوید که درخواست ازدواج از جانب خانم دلاورزی مطرح شد، هر چند او این ازدواج را یک اشتباه خوانده است.

خانم دلاورزی پس از انتشار ویدیویی که در آن از جزئیات تجاوز جنسی، ازدواج اجباری و خشونت‌های سعید خوستی پرده برداشت، به کمک سازمان‌های حقوق بشری و فعالان زن، از کابل خارج و به اسلام‌آباد منتقل شد.اما اندکی پس از آن طالبان توانستند او را در اسلام‌آباد پاکستانی شناسایی و دوباره به افغانستان برگردانند.

دومین نامه خانواده عنوانی یوناما

قرار بود خانم الهه دلاورزی، از اسلام‌آباد به کمک یکی از سازمان‌های حقوق بشری به یک کشور امن منتقل شود، اما در چهارم قوس خانواده دلاورزی با ارسال نامه‌ای به یوناما خبر داد که شبکه حقانی الهه را از پاکستان ربوده و به کابل انتقال داده است.

خانواده این خانم در دومین نامه خود گفته که پس از گذشت ۵۴ روز هنوز خبری از سرنوشت دخترشان ندارد.

در نامه از یوناما خواسته شده که با میانجیگری زمینه را برای رهایی فوری خانم دلاورزی از زندان طالبان فراهم سازد.

یوناما به عنوان نهاد میانجی و طالبان که عامل بازداشت، شکنجه و زندانی کردن دلاورزی خوانده شده‌ تا هنوز در باره محتوای نامه واکنش نشان نداده اند.

سعید خوستی، سخن‌گوی پیشین وزارت داخله و از اعضای ارشد شبکه حقانی است. او ارتباط نزدیک با سران طالبان به ویژه رهبران حقانی دارد

سازمان حقوق بشری همکار با طالبان!؟

به نظر می‌رسید که با خروج الهه دلاورزی از افغانستان و اقامت به پاکستان او در رسیدن به یک کشور امن نزدیک‌تر شده است.

در زمان که او در پاکستان بود، سازمان حقوق بشری موسوم به “هیومن‌فرست” (Human First Coalition) پرونده پناهندگی وانتقال او به کشور امن را دنبال می‌کرد.

خانواده دلاورزی این سازمان را متهم به افشاسازی مکان اختفای او در پاکستان کرده است.

در نامه خانواده دلاورزی که به یوناما فرستاده آمده بود که این سازمان و رسانه‌ای موسوم به تورنتو استار محل اختفای الهه را به طالبان فاش کردند.

در نامه گفته شده الهه به تاریخ ۱۱ نوامبر با خبرنگاری از رسانه تورنتو استار قرار مصاحبه داشته و پس از آن مفقود شده است.

الهه در مصاحبه با تورنتو استار گفته بود که از افغانستان خارج شده اما هنوزهم تحت تعقیب طالبان قرار دارد.

نگرانی از شکنجه

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از این‌که الهه دلاورزی در زندان طالبان شکنجه می‌شود به شدت اظهار نگرانی کرده و گفته این گونه برخورد‌ها ضد انسانی است.

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید که بازداشت و روی‌کرد شماری از مسولان طالبان در قبال خانم دلاورزی غیرانسانی است

کمک از نهادهای حقوق بشری

در اعلامیه کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان گفته شده که حقِ انتخابِ هم‌سر، در دینِ مبینِ اسلام، قوانینِ ملی و اسنادِ بین‌المللی حقوق‌بشر، حق اصلی و اساسی هر انسان پنداشته می‌شود.

در اعلامیه از ساختارهای نظارتی حقوق‌بشر در سطح منطقه و جهان خواسته شده تا برای احقاقِ این حقِ ابتداییِ الهه دلاورزی، در سطوح ملی، منطقه‌یی و جهانی، دادخواهی کنند.

این کمیسیون می گوید: “کمیسیون مستقل حقوق‌بشر افغانستان، از ساختارهای حقوق‌بشری سازمانِ‌مللِ‌متحد، به‌ویژه از دفتر یوناما در کابل، گزارش‌گر ویژۀ شورای حقوق‌بشر این سازمان در امورِ افغانستان، کمیتۀ زنانِ سازمانِ‌مللِ‌متحد و سازمان‌های حمایت از حقوق زنان می‌طلبد تا در زمینۀ رهایی و تأمین امنیتِ الهه، به تلاش‌های جدی و پی‌گیرانۀ خویش ادامه دهند.”

در اعلامیه از دفتر نمایندگی اتحادیۀ اروپا در افغانستان  نیز خواسته شده در زمینه آزادسازی این خانم نقشِ با اهمیتِ خود را ادا کند.کمیسیون مستقل حقوق افغانستان همزمان از دولت‌های متعهد به ا رزش‌های حقوق بشری خواسته تا تدابیرِ واضح و جدی در زمینۀ امنیت خانوادۀ دلاورزی روی دست بگیرند.

مرسل عیار از زنان معترض کابل است که به دلیل اشتراک در تظاهرات خیابانی از سوی طالبان بازداشت و زندانی شد.

خانم عیار درست یک سال بعد از زندانی شدنش توسط طالبان( دوم فبروری ۲۰۲۲)  جزییاتی از چگونگی دست‌گیری و زندانی شدنش را منتشر کرده است.

خبرگزاری بخدی بدون تصرف در متن روایت، آن را منتشر می‌کند.

مرسل عیار از زنان معترض کابل است که به دلیل اشتراک در تظاهرات خیابانی از سوی طالبان بازداشت و زندانی شد

مرسل عیار: بعد از سقوط کابل در رسانه “سی‌.ان‌.ان” کار می‌کردم سه همکار خارجی و دو همکار داخلی داشتم.

سه نفر در بخش گزارشگری رسانه کار می‌کردند و یک همکارم که افغانستانی بود در لندن زندگی می‌کرد.  او ترجمان بود و در بخش های مستند سازی  کار می‌کرد و یک همکار در پرودکشنی بنام جاوید مشغول بکار بود.

ما  در تنظیم برنامه همه یکجا بودیم و با هم کار می‌کردیم.

در دوم فبروری ۲۰۲۲، ساعت ۵:۲۵ دقیقه شام، نماز من تمام شده بود که تلفنم زنگ خورد. وقتی موبایل را برداشتم همکارم جاوید پشت خط بود.

جاوید از من پرسید: “مرسل کجاستی؟ میخواهم همین حالا ببینمت.”

من برایش گفتم خانه هستم اما حالا ناوقت شده فردا اگر امکان داشت بیا.

تکرار کرد و گفت :”نخیر همین حالا در راه هستم در تکسی میایم به سمت خانه تان”.

من از سر اعتمادی که به جاوید داشتم گفتم بیا.

به خانواده گفتم جاوید میاید طبق معمول برای مهمان نوازی به مادرم گفتم : “لطفاً شما بروید چای بمانید و من در سالون برای شان بخاری روشن می‌کنم.”

سالون سرد بود.

به برادرم گفتم برو کیک بیار برایش چای آماده کنیم. مادرم رفت آشپزخانه من بخاری را در سالون ماندم و برادرم برای گرفتن کیک به دکان رفت.

در جریان همین وقت خواهرم هدیه جان بارها به من می‌گفت :”مرسل بخدا طالبان میاید بخدا طالبان میاید.” گفتم چرا طالبان بیاید او همکار من است گفت: “نمیدانم ولی قلبم می‌گوید اتفاق بد برایت می‌افتد.”

باز برایش تکرار کردم شیطان تو را وسوسه می‌کند.گفت نمیدانم ولی هیچ حس خوب ندارم همین پانزده دقیقه گفتگو خلاص شد من آمدم تا دهلیز و دروازه حویلی مان تق تق زده شد.

به برادرم گفتم برو دروازه را باز کن جاوید آمد.

لحظه‌ای بعد برگشت و گفت جاوید در یک موتر بسیار قشنگ آمده خدا خیر پیش کند. گفتم البته موتر خودش است.

جاوید کمی داخل دروازه حویلی شد من در‌ دروازه دهلیز ایستاده بودم. برایش گفتم بیا خانه گفت :”نخیر چپلک (سرپایی)در پای من است.بیا بیرون کارت دارم.”

با اصرار زیاد جاوید آمد. بعدش یک نفر دیگر همراهش وارد خانه شد. گفت اجازه است راننده هم بیاید؟

گفتم مشکلی نیست بیاید.

من بی‌خبر از قضیه بودم نمی‌دانستم چی اتفاق برایم می افتد. داخل دهلیز آمدم ایستاده شدم. دروازه پذیرایی دهیلزمان پرده داشت. به یکباره صدای ترق ترق پشت دروازه دهلیز  آمد.

پرده دهلیز بلند شد پنج نفر مسلح با صدای بسیار بلند و وحشتناک گفتند: “شور نخورید.”

یکی از آنها گفت مرسل کدامش است وجاوید به من اشاره کرده و گفت:”همین خودش مرسل است.”

در حدی وضعیتم بد شده بود و شوکه شده بودم که نه گریه‌ام می‌آمد و نه می‌توانستم حرف بزنم.

فقط دیدم دهلیز خانه پر از طالبان شده و سلاح های شان را بر سر برادر و پدرم گذاشته بودند.

به من گفتند : “موبایل‌ات را بده.”

موبایل برادرم را دادم واز آنجا گفتند: “پیش شو بریم.”

پتویی را گرفتند و بر سرم انداختند تا مسیر انتقال را نبینم.

دنیای من مات و مبهوت شده بود. ساکت بودم و فقط دیدم در دهلیز پشت سرم مادرم گریه می‌کرد و پدرم فقط حیران مانده بود و آخرین بار التماس می‌کرد که دخترم  را نبرید.

از حویلی برامدیم و با دستان ولچک زده  دریک موتر سفید نشستیم. ریاست ۴۰  یا ۹۰  استخبارات بود، راهی که ۳۵ دقیقه طول می‌کشید را در پنج دقیقه طی کردیم.

چهار موتر رنجر قطعات بدری طالبان، دو تا پیش روی و دو تا از پشت سر ما را همراهی می‌کردند.

به یک جایی رسیدیم و مرا داخل یک اتاق بردند. یک شال سبز هم آوردند و دادند. چند لحظه بعد ده نفر داخل اتاق به پرس و پال و بازجویی وارد شدند.

پرس و پال حدود هشت شب آغاز شد. بالاخره مرا بردند در یک اتاق گندیده که پس از آن هم چندین بار برای تحقیق آنجا رفتم.

حدود ۱۲ شب تحقیق تمام شد. آمدم در اتاق سرد و کثیف و تاریکی که پر از وحشت بود.

هیچ چیز نداشت به دیوار تکیه کرده بودم. آن لحظه در قصه خودم نبودم بیشتر به خانواده‌ام فکر می‌کردم که آنان چی می‌کنند؟ چی وضعیت دارند؟ آیا خوب هستند؟

شب تا صبح به دیوار سرد تکیه کردم. حدود چهار صبح، ملا اذان داد و  نگهبانان طالبان سر و صدا کردند. بخاطر نماز خواندن بود و داشتند همه را بیدار می‌کردند. به اتاق کناری‌ام رسیدند و صدای دختری را شنیدم. ولی نمی‌دانستم کیست.

تا صبح بیدار بودم برف هم می‌بارید وضعیتم به حدی بد بود که دور از تصور بود.

حدود ساعت هشت شد. چندین طالب آمدند و مرا گفتند باید به تحقیق بروی و این تحقیق چندین روز با شکنجه روحی روانی جریان داشت.

هشت روز از تکرار این تحقیق گذشت و وضعیت من روز بروز در داخل آن زندان وخیم‌تر و بدتر می‌شد. روز هشتم، حدود ساعت شش شام وضع خیلی بدی پیدا کرده بودم و به زمین افتیده بودم.

طالبان ده‌ها زن معترض را در کابل و ولایات بازداشت و زندانی کردند

ساعت هفت شام، طالبان با دختری که چادر خیلی کلان بر سر داشت وارد شدند. خیلی ترسیدم.

این دختر از کجا آمده بود؟ کیست؟ طالبان گفتند این شفیقه است و این هم یکی از دختران زندانی است.

شفیقه به من گفت مرسل جان خوب هستی؟ گریه می‌کردم گفتم نخیر خوب نیستم. بدنم تکه تکه بود و درد می‌کرد.

شفیقه پریانی دختر مهربان و دلسوزی بود. آمد پهلوی من نشست و گفت گریه نکن. ببین چی حالت داری، حالا دیگر به این وضعیت  پیچیدیم.

من برایش گفتم تحمل ندارم. تمام بدنم درد دارد‌. حتا به دست‌هایم دست زده نمی‌شود.

شفیقه از من پرسید بیرون زندان چی گپ بود؟ مردم چی میگفتند؟

گفتم مردم هر چی دلشان می‌خواست می‌گفتند. برایش از اتفاقاتی که افتیده بود قصه کردم. گفت، من گپ‌هایی را شنیدم که در مورد ما می‌گفتند‌.

گفتم خیرست پشتش نگرد.

شب گذشت و روز شد. شفیقه رفت اتاق دیگر ولی شب بعد دوباره آمد. من حالم بد بود. شب بعدی خواهرش کریمه پریانی آمد. و من همچنان حالم بد بود. کمرم، پاهایم اصلن حرکت نداشت.

کریمه دست‌های من را می‌گرفت و به کمک او راه می‌رفتم که مبادا فلج شوم.

روز دهم  بود. ساعت پنج شام، رییس همان زندان که رویش کاملاً پنهان بود با ده نفر دیگر آمدند. کریمه را از اتاق کشیدند. به من گفته شد : “یک گپ است که باید بدانی ولی بر هیچ کس نگویی که باز گپ خراب می‌شود فردا نه پس فردا آزاد می‌شوی.”

من خیلی خوشحال شدم و گفتم آیا همه‌ مان آزاد می‌شویم؟  گفتند به تو غرض نیست.

این شب خیلی وحشتناک بود تا صبح حالتم بد شده رفت. کریمه در اتاق می‌گشت و می‌گفت من امیدوار هستم یکروز از اینجا آزاد می‌شویم‌. خیلی معصومانه حرف می‌زد. می‌گفت مرسل آزاد می‌شویم. می‌گفتم بلی آزاد می‌شویم. می‌گفت من آرزوهای زیادی دارم. میگفتم مطمئناً که میرسی.

آن شب تا صبح من و کریمه با هم حرف زدیم ولی شب بعدی رسید.  آن یکی شب هرچه لحظه شماری می‌کردم نمی‌گذشت سرانجام صبح شد و بعد لحظه شماری میکردم که چه زمانی شام می شود.

بالاخره آمدند و چشم هایم را با یک تکه سیاه بستند واز اتاق کشیدند. در بیرون از زندان من و یک دختر دیگر قرار بود باهم آزاد شویم. ما را گرد تمام شهر چرخاندند تا نفهمیم در کجا بوده‌ایم. پیش پل محمودخان شهرکابل رسیدیم. مرا به پدرم تسلیم کردند ورفتند.

با اینکه کنار خانواده بودم ولی خیلی وحشت داشتم. می‌ترسیدم مبادا دوباره بیایند و مرا بیگیرند. شب، همگی خانه بودند. زنگ‌های زیاد، پیام‌های زیاد دریافت می‌کردیم. ولی دیگر توان صحبت کردن نداشتم.

نمیتوانستم چیزی بگویم. حالم خوب نبود. داشتم با دنیایی از وحشت زندگی میکردم.

هیچگاه و هرگز این دوم فبروری را فراموش نمی‌کنم. شاید سال‌های سال این اتفاق در ذهنم بماند.و همیشه با خودم اون روزهای سخت و دشوار را باز گو کنم.