بدنبال بازداشت پریسا مبارز از زنان معترض در تخار، شماری از نهادهای معتبر بینالمللی از جمله اتحادیه اروپا و گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل خواستار رهایی فوری او از بند طالبان شدند.
طالبان بامداد روز شنبه (22 دلو) به خانه خانم مبارز در ولایت تخار هجوم بردند و این فعال حقوق زنان و برادرش را بازداشت و به جای نامعلوم انتقال دادند.
گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل و اتحادیه اروپا نیز بازداشت پریسا مبارزه را به شدت محکوم کردهاند
پریسا مبارز کیست؟
پریسا مبارز، مربی تیم تکواندوی زنان تخار در شمال کشور است، او پس از تسلط طالبان در اگست 2021 نتوانست به عنوان یک ورزشکار فعالیت کند.
طالبان تحصیل و کار زنان را ممنوع اعلام کردند و همچنین به سفر، تفریح و ورزش زنان نیز محددویتهای سختی را وضع کردند.
پریسا مبارز برای برداشتن این محدودیتها جنبش زنان تخار را تاسیس کرد و در راستای مطالبه حقوق زنان فعالیت میکرد.
این خانم در چندین تظاهرات خیابانی و گردهمایی اعتراضی علیه سیاستهای “زن ستیزانه” طالبان شرکت کرد و برخی تظاهرات را نیز در تخار برای لغو ممنوعیت تحصیل و کار زنان راه اندازی کره بود.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل، ضمن محکوم کردن بازداشت خانم پریسا و برادرش، از طالبان خواسته است که بدون قید و شرط هرچه زودتر زمینه رهایی این خانم و برادرش را از بند فراهم کنند.
آقای بنت با انتشار یک رشته توییتی، نوشته است که اعتراض برای بدست آوردن حقوق و ممنوعیت آموزش و تحصیل دختران جرم نیست.
اتحادیه اروپا نیز بازداشت این خانم فعال اجتماعی را به شدت محکوم کرده است.
پائولا پامپالینی، مسئول امور آسیا و اقیانوسیه اتحادیه اروپا با انتشار توییتی گفته است که صدای زنانیکه خواستار آموزش دختران و کرامت انسانی هستند باید شنیده شود نه سرکوب.
پامیالینی خواستار رهایی خانم مبارزه و برادرش از قید طالبان شده است.
در همین حال، اوچا یا دفتر هماهنگکننده امور بشردوستانه سازمانملل متحد میگوید که توسعه پایدار در یک کشور متکی به مشارکت معنادار زنان در همه عرصهها است.
این دفتر امروز (یکشنبه 23 دلو) با نشر عکسی از دختران دانشآموز افغانستان به مناسبت روز جهانی “زنان در علم” گفت: “هیچ کشوری که نیمی از جمعیتش به حاشیه رانده شده، نمیتواند به توسعه کامل دست یابد.”
بازداشت پریسا مبارز یکبار دیگر مساله بازداشت زنان و دختران معترض در افغانستان را تازه کرده است. گفته شده که دهها زن معترض در زندانهای طالبان بهسر میبرند.
برخی زنان که از قید طالبان آزاد شدند، از شکنجه جسمی، جنسی و روحی در زندان طالبان سخن گفتهاند.
این زنان میگویند که طالبان با آنها برخورد خشونت آمیزی داشتند و آنها به شرط سکوت، عدم برگشت به تظاهرات و اعتراضات خیابانی و سکونت در خانه از قید طالبان آزاد شدند.
