صدها خانواده پس از اینکه طالبان آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را ممنوع اعلام کردند، افغانستان را ترک کردند.
بیشتر این خانواده ها در ماه های اخیر از افغانستان خارج شدند، آنها انتظار داشتند که طالبان در قبال آموزش دختران نرمش به خرچ دهند.
خبرنگار خبرگزاری بخدی در کابل به چندین مکتب رفته و با شماری از معلمان و مسوولان این مکاتب گفتگو کرده و تلاش کرده است که وضعیت زندگی و مکان فعلی دختران دانش آموز صنف ششم به بالای این مکاتب را ارزیابی کند.
میرویس محمدی، (نام مستعار) استاد در یکی از مکاتب شهر کابل می گوید از سرنوشت بیشتر دختران دانش آموزش اطلاعی ندارد.
دختران و زنان در محکومیت منع آموزش دختران تظاهرات کردند، اما طالبان تا هنوز از موضع سختگیرانه خود کوتاه نیامدند
آقای محمدی به خبرگزاری بخدی گفت:“در گفت و شنود که همیشه در اداره مکتب میان معلمان مکتب صورت می گیرد، تعدادی از دختران این مکتب به ایران و پاکستان رفته اند و شماری هم چندان وضعیت روحی خوبی ندارند، آنها حتی از خانه بیرون نمی شوند.”
به گفته این معلم، دختران دانش آموز مکتبی که او تدریس می کند یا به صورت اجباری مهاجر شدند، یا با مشکلات روحی و روانی گرفتار شدند و شماری هم به گفته او در آموزشگاه های خصوصی مصروف آموزش هستند.
محمدی می گوید، شنیدن این خبر که دختران از صنف ششم به بالا حق تحصیل ندارند برای معلمان و دختران دانش آموز سخت و سنگین تمام شده است.
به گفته او منع آموزش دختران، تاثیر منفی روی شاگردان پسر مکاتب گذشته است او تاکید کرد که بسیاری از پسران به صنف های درس دیگر حاضر نمی شوند.
او آموزش را از حقوق اساسی کودکان و نوجوانان دانست و اظهار امیدواری کرد که دختران دوباره به این حقوق شان دست یابند.
پریسا جباری، (نام مستعار) از استادان یکی از مکاتب کابل می گوید هنوزهم باور این که دختران حق رفتن به مکتب ندارند برایش سخت است.
به گفته خانم جباری محروم ساختن دختران از آموزش و تحصیل به معنای عقب گرد افغانستان به تاریکی و جهل است. او ده سال سابقه کار در مکاتب کابل را دارد.
پس از ممنوعیت دختران از آموزش بسیاری از دانشجویان به تدریس آنلاین و آموزش در خانه روآوردند
این معلم به خبرگزاری بخدی گفت که ممنوعیت آموزش دختران باعث فروپاشی نظام آموزشی می شود هر چند او تاکید کرد که همین اکنون این نظام ازهم پاشیده است.
جباری می گوید که اغلب شاگردان دختر که قبلا او آنها را آموزش می داد از افغانستان خارج شده اند. به گفته او بیشتر آنها به پاکستان برای ادامه تحصیل مهاجر شدند.
او می گوید با سه شاگردش در ارتباط است که در حال حاضر در پاکستان و ایران به سر می برند.
جباری به خبرگزاری بخدی گفت: “اینکه همین حالا بگویم چند شاگردم از افغانستان خارج شدند آمار دقیق ندارم اما به جرات می گویم که فقط تعداد کمی آنها باقی مانده من با سه شاگردم تماس دارم که آنها در پاکستان و ایران هستند.”
این معلم گفت برای تعدادی از شاگردانش که در افغانستان هستند، درس آنلاین می دهد. به گفته جباری علاوه بر درسی آنلاین به شاگردانش روحیه می دهد که برای تغییر شرایط باید صبور باشند.
خبرگزای بخدی دریافته است که صدها خانواده بابت تحصیل دختران شان افغانستان را ترک کردند، اما دسترسی به آمار واقعی در حال حاضر برای این خبرگزاری ممکن نیست.
پس از فرار محمد اشرف غنی که منجر به سقوط نظام جمهوری در افغانستان شد، طالبان محدودیت های سختی را برای دختران دانش آموز از صنف شش به بالا وضع کردند.
طالبان آموزش این دختران را ممنوع کردند. گزارش های هم از مسدود شدن کورس های که برای این دختران کلاس های درسی برگزار کرده بودند، منتشر شده است.
پیشتر، رینا امیری نماینده امریکا در امور زنان افغانستان در توییتی نوشت که طالبان برای کسب مشروعیت، راهی جز رعایت حقوق همه افغانها، بهویژه حق آموزش دختران، ندارند.
او آموزش دختران را پایه و اساس هر پیشرفتی در افغانستان خوانده است.
خانم امیری در توییتی دیگر نوشت که جهان در کنار «دختران شجاع افغانستان» که آینده شان به گروگان گرفته شده، ایستاده است. او ممنوعیت تحصیل و کار برای آنان را نه تنها به ضرر افغانستان بلکه جهان دانسته و توانمندسازی دختران را پایه و اساس یک افغانستان با ثبات و خودکفا خوانده است.
روز گذشته خبرگزاری بخدی گزارشی را نشر کرد که طالبان در میدان هوایی کابل مانع سفر تحصیلی یک دختر خانم بدون محرم شدند. طالبان گفتند که زنان و دختران نمی توانند بدون محرم شرعی به سفرهای دور بروند.
صدها خانواده پس از اینکه طالبان آموزش برای دختران بالاتر از صنف ششم را ممنوع اعلام کردند، افغانستان را ترک کردند.
مشکلات دختران دانش آموز در خارج از کشور
بیشتر خانواه های که بابت ادامه تحصیل دختران شان افغانستان را ترک کردند به پاکستان و ایران مهاجرت کردند.
در پاکستان به دلیل هجوم مهاجران افغان، مصارف زندگی بالا رفته است، ایران هم آموزش ابتداییه و متوسطه را مشروط به مدارک اقامتی مهاجران دانسته است.
مینا رحیمی، که به تازگی برای ادامه تحصیل به پاکستان مهاجر شده می گوید در این کشور با مشکلات زیادی روبرو است.
خانم رحیمی می گوید به دلیل مشکلات زیادی که در این کشور وجود دارد تقریبا ادامه تحصیل برایش ممکن نیست.
رحیمی به خبرگزای بخدی گفت: “اینجا هزینه زندگی بسیار بالا رفته است و اگر بخواهیم در مکتب دولتی شامل شویم مدارک اقامتی می خواهند همراه اسناد معتبر از مکتب که در افغانستان درس خواندی و اگر بخواهیم در مکتب های خصوصی درس بخوانیم هزینه این مکتب ها بسیار بلند است.”
او گفت که خانواده اش به امید ادامه تحصیل او به پاکستان مهاجرت کرد اما حالا پدرش دنبال کار است تا هزینه روزانه زندگی را تهیه کند.
به گفته این دختر خانم، اکثر خانواده های تازه وارد به پاکستان به مشکلات مشابه روبرو هستند.
آوا میرزایی، یکی دیگر از دختران افغان است که به ایران رفته تا بتواند ادامه درس های مکتب را در آنجا دنبال کند.
خانم میرزایی می گوید که برای شمولیت در مکتب ایران باید از هفت خوان رستم بگذرند.
میرزایی به خبرگزاری بخدی گفت: “در ایران با مشکلات زیادی روبرو هستیم. بیشتر مهاجران مانند ما مدارک مهاجرت ندارند و این کار را برای شامل شدن به مکاتب بسیار دشوار کرده است.”
به گفته او، دولت ایران برای خانواده های که مدرک اقامتی ندارند اجازه شامل شدن فرزندان شان را به مکاتب نمی دهد.
میرزایی می گوید در محله که زندگی می کند هیچ خانواده افغان را نمی شناسد که تازه به این کشور مهاجرت کرده باشد و فرزند شان به مکتب برود.
او گفت که در مشهد تنها امید آنها رفتن به مکتب های خودگردان است که از سوی انجمن های افغان ها اداره می شود. میرزایی می گوید آموزش در این مکتب ها هم کاری ساده ای نیست.
جامعه جهانی برداشتن محدودیت آموزش دختران در افغانستان را یکی از شروط به رسمیت شناختن طالبان قرار داده است.
پیشتر، آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل گفته است که همه قدرتهای عضو شورای امنیت خواهان “یک افغانستان صلحآمیز و باثبات هستند، افغانستانی که حقوق زنان و دختران در آن رعایت شود و سیستم آموزشی مکاتب بدون تبعیض جنسیت برای دانش آموزان خدمات ارایه کند.
