شکایت افراد نابینا و ناشنوا از دولت در دایکندی؛ معلولیت محدودیت نیست

افراد نابینا و ناشنوا در دایکندی از کم‌توجهی حکومت محلی و مرکزی شکایت داشته و دولت مردان و نهادهای مسوول را در راستای فراهم‌آوری زمینه‌ی بهتر برای این قشر محروم، ناکام می‌دانند.

نبود فرصت شغلی، عدم دست‌رسی به امکانات آموزشی و فراموشی حق آموزش از سوی حکومت و عدم بهره‌مندی از سهولت‌های صحی و پرداخت‌نشدن معاشات شان، از جمله‌ی معضلاتی اند که معلولان این ولایت با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

به گفته‌ی این افراد؛ توهين و نقض حقوق شان، آنان را از زندگى بيزار کرده‌اند.

حسین، یکی از این افراد در صحبتی به خبرگزاری بخدی، از عدم توجه دولت نسبت به معلولین انتقاد می‌کند و می‌گوید: «دولت اراده‌ی جدی برای رسیدگی به مشکلات و چالش‌های معلولین ندارد و این قشر از دست‌رسی به خدمات اجتماعی محرومند و در این زمینه توجهی از سوی دولت‌های محلی و مرکزی صورت نگرفته است.»

محمود، یکی دیگر از افراد ناشنوا و نابینا از حکومت می‌خواهد که زمینه‌ی تسهیلات برابر با دیگر افراد جامعه را برای شان فراهم سازد.

محمود می‌افزاید: «ما نمی‌خواهیم که حکومت با ما با ترحم رفتار کند؛ بل‌که مطابق به قانون حقوق، خویش را مطالبه می‌‌کنیم.»

در همین حال محمد دانش، معاون انجمن رشد معلولین دایکندی به خبرگزاری بخدی گفت که معلولین این ولایت از آموزش محرومند و مراکز صحی نیز برای آنان وجود ندارند، هیچ گونه خدمات ترانسپورتی برای استفاده‌ی معلولین هم فراهم نیست.»

او به دلیل کمبود افراد معلول در ادارات دولتی و غیردولتی خواستار استخدام بیش‌تر آن‌ها در ادارات دولتی و غیردولتی در دایکندی شد.

در حالی‌که نظر به ماده‌ی ۲۲ قانون حقوق و امتیازات؛ باید سه درصد از کارمندان دولتی معلولان باشد.

ازسویی هم؛ جواد دادگر، رئیس دفتر ولایتی دایکندی کمیسیون مستقل حقوق بشر در صحبت با خبرگزاری بخدی، وضعیت افراد دارای معلولیت خصوصن افراد نابینا و ناشنوا را در این ولایت نگران‌کننده بیان کرد و گفت عدم دست‌رسی به حق تعلیم و تربیه و تذکره‌ی تابعیت، وجود ذهنیت‌های منفی مردم نسبت به این افراد و برخوردارنبودن از حق ازدواج از مشکلات عمده فراروی این افراد می‌باشد.

به گفته‌ی او؛ دولت در راستای تأمین احقاق آنان در دایکندی کارکرد مورد قبول نداشته‌است.

بر بنیاد گزارش بانک جهانی؛ یک میلیارد نفر در کل جهان معلولند که ۲۰۰ میلیون آن‌ها زیر خط فقر قرار دارند و ۸۰ درصد آنان در کشورهای مانند افغانستان زندگی می‌کنند.

بر اساس گزارش موسسه انترنشنل؛ در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۲.۷ درصد نفوس کشور را معلولین تشکیل می‌داد که بدون شک تا کنون این رقم افزایش یافته است.

درهمین حال، غلام‌حسین حسین‌زاده، سرپرست ریاست کار، امور اجتماعی و شهدا و معلولین ولایت دایکندی این را می‌پذیرد که دولت در راستای فراهم‌آوری و تأمین احقاق افراد نابینا و ناشنوا کوتاهی کرده‌است.

به گفته‌ی حسین‌زاده؛ تا حال نزدیک به 5 هزار افراد دارای معلولیت به این دفتر به ثبت رسیده‌است.

وی دلیل عدم موفقیت شان را کمبود بودجه و نیروی بشری و نبود مؤسسات هم‌کار بیان داشت.

گفتنی است که طبق تحقیقات صورت گرفته از سوی مؤسسه‌ی «افغانان متأثر از ماین» که چندی قبل اعلان شد، بیش از ۹۰ درصد معلولین کشور بی‌کارند و افزون بر آن ۷۰ درصد اطفال معیوب از رفتن به مکاتب بازمانده‌اند.

خبرگزاری بخدی