یک تحقیق تازه که از سوی موسسه تساوی انجام شده دریافته است که خبرنگاران زن در کابل با خشونت و تبعیض بیشتری مواجه هستند.
در این تحقیق با ۱۶۰ خبرنگار زن و ۱۵ مسئول رسانه ها در کابل و مزار شریف مصاحبه شده است، گفته شده در این دو شهر تعدد خبرنگاران زن بیشتر هستند.
معصومه محمدی، رییس موسسه تساوی می گوید که هدف از تهیه این گزارش تحقیقی، دادخواهی برای بهبود وضعیت کار خبرنگاران زن در رسانه های افغانستان است.
خانم محمدی به خبرگزاری بخدی گفت: “یکی از یافته های تحقیق به وضوح نشان می دهد که برای بیشتر خبرنگاران زن که مورد خشونت قرار گرفته دادخواهی نشده و دلیل این کار این بوده است که زنان به نهادهای رسیدگی به این گونه قضایا بی باور هستند.”
او می گوید که نتایج این تحقیق که ۱۰۶ صفحه است در اختیار وزارت اطلاعاات و فرهنگ به عنوان متصدی امور خبرنگاران قرار می گیرد تا برای حل مشکلات و چالش ها فرا روی خبرنگاران زن تصمیم جدی گرفته شود.
به گفته او، یکی از چالش های اصلی و عمده فرار روی زنان فعال رسانه ای، میزان بالای خشونت و تبعیض برضد زنان است.
نتایج عمده تحقیق
موسسه کاونترپارت، سازمان توسعه بینالمللی آمریکا، موسسه اینترنیوز و بنیاد آغا خان، موسسه تساوی را در تهیه این گزارش یاری رسانده اند.
این تحقیق دریافته است که میزان خشونت و تبعیض علیه خبرنگاران زن در کابل به مراتب بیشتر از مزار در شمال افغانستان است.
در این گزارش آمده که رقم خشونت و تبعیض جنسیتی در شهر مزار شریف ۴۵.۸ درصد است اما این رقم در کابل به ۷۹.۵ درصد می رسد که یک رقم بسیار بالا را نشان می دهد.
خبرنگاران زن در کابل گفته اند که بیشتر خشونت علیه آنها از سوی ماموران دولتی به ویژه پولیس و مردم عادی صورت می گیرد اما زنان فعال رسانه ای در مزار عاملان این خشونت را در قدم اول اعضای خانواده و بستگان شان خوانده اند.
از تعداد زنان خبرنگار که مورد خشونت قرار گرفته، ۱۰.۷ درصد آنها گفته که شکایت شان را ثبت کرده اند اما یک رقم درشت ۶۳.۱ درصد دیگر گفته اند که به هیچ نهاد دولتی و یا غیردولتی شکایت شان را ثبت نکرده اند.
کسانیکه شکایت نکرده اند به این باور هستند که تجربیات نشان داده است که به صدای زن کسی گوش نی دهد حتی نهادهای مدافع رسانه ها.
این تحقیق دریافته است که ۸۶.۷ درصد خبرنگاران زن گفته اند که مرجع مشخصی برای بررسی و رسیدگی به شکایت آنها وجود ندارد و درصد بسیار پایین که ۱۳.۳ می شوند در این مورد آدرس مشخصی را ارایه کرده اند.
تعداد بیشتر مصاحبه شوندگان گفته اند، دولت به جای اینکه مدافع حقوق خبرنگاران باشند، حقوق شان را پایمال می کند، انها همچنان به این باورند که نهادهای مدافع خبرنگاران پول های دونرها را به شکل سمبولیک مصرف می کنند.
تبعیض جنسیتی
مصاحبه شوندگان این تحقیق گفته اند که تبعیض جنسیتی در رسانه ها بالا است، حدود ۵۳.۷ درصد به این پرسش که آیا در رسانه با تبعیض جنسیتی برخورد کرده پاسخ بلی داده اند.
همزمان اما بیشتر مصاحبه شوندگان گفته اند که در جریان کار این تبعیض پایین است.
این تحقیق دریافته است که بیشترین رقم خشونت علیه خبرنگاران زن در هنگام تهیه گزارش و بیرون از دفتر کار صورت گرفته است، از مجموع افراد مصاحبه شونده ۲۷.۵ درصد به این مورد پاسخ مثبت داده اند و ۱۱.۴ درصدد دیگر دفتر کار شان را محل وقوع خشونت خوانده اند.
در این تحقیق در مورد نوع خشونت آمده است که ۴۳.۳ درصد مصاحبه شوندگان گفته اند که مورد مشاجره لفظی قرار گرفته اند، کسانیکه مورد خشونت فیزیکی قرار گرفته ۶.۷ درصد هستند و ۴.۰ درصد هم مورد لت و کوب قرار گرفته اند.
چه کسانی حاضر به مصاحبه نمی شوند
یکی از پرسش های اصلی تحقیق از مصاحبه شوندگان این بوده است که چه کسانی با آنها حاضر به مصاحبه نمی شوند.
۱۸.۱ درصد گفته اند که مقامات دولتی، ۱۲.۸ درصد دیگر ملاهای مساجد و زنان و ۱۰.۷ درصد دیگر افراد مختلف جامعه را نام گرفته اند.
۴۴.۳ درصد خبرنگاران زن گفته اند که در روزهای تعطیلی هم در رسانه کار کرده اند اما از بابت اضافه کاری حقوقی دریافت نکرده اند.
معاش و دستمزد
اغلب خبرنگاران زن که با انها در کابل و مزار مصاحبه شده گفته اند که از ۱۰ تا ۱۵ هزار افغانی معاش می گیرند، اما ۱۹.۵ درصد گفته اند که یا اصلا دستمزد برای انها پرداخت نمی شود و یا در یک ماه از یک تا چهار هزار افغانی معاش می گیرند.
۳.۴ درصد خبرنگاران زن هم گفته اند که بیش از ۳۰ هزار افغانی در یک ماه معاش می گیرند، بیشتر این خبرنگاران با رسانه های خارجی کار می کنند.
با کسانیکه مصاحبه شده، ۴۵.۰ درصد انها از ۲۱ تا ۲۵ سال عمر داشتند و ۲۰.۱ درصد دیگر هم ۱۵ تا۲۰ ساله هستند.
بیشتر این زنان فعال رسانه ای یعنی ۵۹.۷ درصد مدرک تحصیلی لیسانس دارند، ۱۷.۴ درصد دیگر فارغ التحصیل صنف ۱۲ هستند و کسانیکه هم مدرک تحصیلی چهارده را دارند، ۱۶.۱ درصد هستند.
