یک موسسه آموزشی و توسعه ای خصوصی، برنامه آگاهی دهی را در ولایت پروان راه اندازی کرده است که باشندگان این ولایت را تشویق می کند که از حرف بد پرهیز کند و باهم مهربان حرف بزنند.
رویکرد این برنامه بیشتر آگاهی دهی به مردان است که هم در برابر زنان و هم در مقابل هم جنس شان از حرف بد و ناپسند بیشتر استفاده می کنند.
مسئولان موسسه آموزشی و توسعه ای “امید نو” که این برنامه را راه اندازی کرده می گویند که آنها تلاش می کنند جلو رسم و رواج های ناپسند و استفاه از حرف های رکیک، زشت و سخیف را در ولایت پروان کاهش دهند.
عزیزه ایشانی، مسئول این برنامه به خبرگزاری بخدی گفت: “در این برنامه بیشتر مردان شرکت کردند، مسئولان دولتی، فعالان جامعه مدنی، بزرگان قومی، علما و تعداد هم زنان، ما تلاش می کنیم تا به مردم بفهمانیم که رسم و وراج های ناپسند را کنار بگذارند و از حرف های زشت و رکیک علیه هم دیگر استفاده نکنند.”
به گفته خانم ایشانی، آنها تلاش می کنند در قدم اول در مرکز ولایت و دو ولسوالی پروان در این مورد آگاهی دهی کنند و آهسته آهسته در تمامی پروان به مردم گفته شود که در برابر هم از حرف های ناپسند استفاده نکنند.
گفته می شود که بیشتر حرف های رکیک و آنچه کار برد آن “قبیح” خوانده شده است، از طرف مردان به زنان گفته می شود.
در برخی مواقع حتی برخی مردان برای اقناع شان در ملاعام حرف های سخیف و قبیح به زنان می گویند، شماری از مناطق افغانستان به این حرکت متلک می نامند و استفاده آنرا یک امر معمول می دانند.
عزیزه ایشانی می گوید که استفاده از حرف های ناپسند در میان مردم افغانستان به ویژه در پروان نگران کننده است.
خانم ایشانی گفت: “زنان بیشتر در افغانستان قربانی رسم و رواج های ناپسند به ویژه حرف ها و کلمات ناپسند هستند، استفاده از این گونه حرف ها و کلمات منشا و آغاز یک خشونت است.”
سید عبدالواحد هاشمی، رییس اطلاعات و فرهنگ پروان استفاده از حرف ناپسند و رکیک را خلاف ارزش های اسلامی و اجتماعی خواند.
آقای هاشمی می گوید، باید در این زمینه بیشتر کار شود، علاوه بر اینکه سهم و حضور روحانیون، فعالان مدنی در کاهش دادن و جلوگیری از این عادت ناپسند مهم است، دولت نیز باید وظیفه خود را در این زمینه انجام دهد.
او عدم استفاده از حرف های رکیک را عامل مهم برای کاهش و جلوگیری خشونت علیه زنان می داند.
برخی آگاهان می گویند که جلوگیری از خشونت زبانی سبب می شود که جلو خشونت فیزیکی گرفته شود، این دسته از ناظران به این باورند که تمایل به خشونت نزد مردان در گام نخست از آنچه در لهجه و کلام شان به کار می برند، مشخص می شود.
افغانستان از جمله کشورهای است که گراف خشونت علیه زنان و برخوردهای فیزیکی میان مردم آن بسیار بلند است، به همین پیمانه استفاه از کلمات قبیح و زشت نیز میان افغان ها رایج است.
حتی برخی ها در افغانستان برای اینکه به دوستان شان نهایت علاقه مندی شان را نشان بدهند، از کلمات رکیک و زشت استفاده می کنند.
