نگرانی اعضای مجلس از وضعیت خانواده های گروگانها

شماری از اعضای مجلس نمایندگان کشور از وخامت اوضاع خانواده های سی و یک مسافر که بیش از دو ماه در گروگان هستند، به شدت اظهار نگرانی کرده اند.

اعضای مجلس می گویند که وضعیت معیشتی این خانواده ها “اسفناک” است و حتی انها نان برای خوردن ندارند.
فکوری بهشتی عضو مجلس می گوید که هر روز وضعیت بستگان گروگان ها بدتر می شود، وضعیت اقتصادی از یک طرف و سردرگمی و بلاتکلیفی گروگان ها از طرف دیگر، فشارهای روحی بستگان گروگان ها روبه افزایش است.
آقای بهشتی گفت: “مسئله ۳۱ نفر واقعا فاجعه بار شده، شما اگر از خیمه هایی که خانواده های آنان بر پا کرده بازدید کنید، می بینید که آنان نان خوردن شانرا ندارند.”
افراد نزدیک به خانواده گروگان ها می گویند، بیشتر کسانیکه شوهر، برادر، پسر و یا داماد شان در میان سی و یک مسافر هستند، به بیماری های روانی دچار شده اند.
دست کم یک خانم که دامادش مشمول گروگان ها است، سکته قلبی کرده و وضعیت صحی دو خانم دیگر که پسران شان به گروگان گرفته شده نگران کننده است.
کسانیکه با خانواده گروگان ها از نزدیک در تماس هستند، می گویند که این خانواده ها در حقیقت شکنجه روحی می شوند.
از طرف دیگر، حداقل سه خانواده گفتند که بستگان شان که گروگان گرفته شده بیماری های قلبی، شکر و کم خونی دارند.
مردان مسلح ناشناس، به تاریخ چهار حوت (69 روز پیش) با توقف دو اتوبوس در منطقه شاه جوی ولایت زابل دست کم سی و یک مسافر را با خود به محل نامعلومی بردند، هنوز از سرنوشت گروگان ها اطلاعات دقیقی در دست نیست.
بی تفاوتی حکومت در برابر شهروندان
بستگان و اعضای خانواده گروگانها از چند هفته بدین سو در پارک زرنگار شهر کابل، خیمه اعتراضی برپا کرده و هشدار دادند تا زمانیکه مسافران رها نشوند، انها خیمه ها را ترک نخواهند کرد.
غلام حسین ناصری از اعضای مجلس می گوید که وضعیت اعضای خانواده مسافران نگران کننده است و او از ریاست مجلس خواست که برای پایان دادن به این وضعیت رسیدگی کند.
آقای ناصری می گوید، حکومت یا گروگان ها را رها کند، یا خیمه ها را برچیند و یاهم صادقانه اعتراف کند که پس از این توانایی تامین امنیت جان شهروندان را ندارد.

او تاکید کرد که وضعیت خانواده گروگان ها فاجعه بار است و باید در این مورد دولت کاری کند.
شصت و یک میلیون دالر؟
برخی از مقامات محلی در ولایت زابل جاییکه که گفته می شود، گروگان ها در انجا نگهداری می شوند، گفته بودند که ربایندگان در بدل رهایی مسافران، خواهان آزادی افراد شان از زندان های دولت هستند.
غلام حسین ناصری می گوید اینکه حکومت در بدل رهایی گروگان ها افراد ربایندگان را رها نمی کند، سوال برانگیز است، او گفت: “مگر حامد کرزی و حتی شخصی اشرف غنی، کمتر مجرمین جنگی و ناقصان حقوق بشر را از زندان ها رها کردند که حالا موضع مصالح و منافع ملی را مطرح می کنند.”
او افزود، منافع و مصالح ملی ایجاب می کند که برای رهایی سی و یک مسافر به درخواست ربایندگان پاسخ مثبت داده شود.
پیشتر عبدالله عبدالله، رییس اجرایی گفته بود، دولت به دقت مسئله گرگانگیری سی و یک نفر را دنبال می کند و او خاطر نشان کرده بود برای اینکه مسئله گروگانگیری به یک فرهنگ جدید در کشور برای شورشیان تبدیل نشود به درخواست ربایندگان پاسخ مثبت داده نمی تواند.
طولانی شدن زمان گروگانگیری سی و یک مسافر با اعتراض های گسترده ای در داخل و خارج از کشور مواجه شده است و مردم حکومت را به سکوت ستراتژیک در قبال این مسافران متهم کرده اند.
محمد اشرف غنی، رییس جمهوری اما در سفر به ایران در جمع دانشجویان گفت که حکومت برای رهایی گروگان ها تلاش می کند، اقای غنی گفته که تا کنون برای آزاد سازی این مسافران شش میلیون دالر مصرف شده است.
حالا اعضای مجلس می گویند که حکومت باید در مورد مصرف این شش میلیون دالر به مجلس پاسخ بدهد، غلام حسین ناصری می گوید، آقای رییس جمهوری باید پاسخ دهد که این شش میلیون دالر را چگونه در کجا مصرف کرده و بازدهی آن چه بوده است؟
 ناصری گفت: “نحوه مصرف این ۶ میلیون دالر همانند قضیه ای می ماند که در زمان حکومت آقای کرزی دکانداری از کویته به عنوان نماینده خاص ملاعمر در ارگ آمد، پول را گرفت و رفت.”