دولت افغانستان به جانبداری از طرح توسعه نامتوازن و غیرعادلانه متهم شد

یک نهاد مدنی موسوم به “انجمن اجتماعی نگرش نو” دولت افغانستان را متهم کرده که در برنامه توسعه یی ولایات اصل توازن و عدالت را در نظر نگرفته است.

این نهاد همایشی تحت عنوان “دایکندی هم ولایت است…!” را در کابل برگزار کرده و در این همایش مسوولان این نهاد گفتند با وجود امنیت خوب و حس طرفداری بلند باشندگان دایکندی از دولت، اما پول در نظر گرفته دولت برای توسعه و انکشاف این ولایت کم و ناچیز است.
انها گفتند، در جریان 13 سال گذشته روند نو سازی و بازسازی در کشور به شکل غیر متوازن عملی شده، با وجودیکه قانون اساسی افغانستان دولت را مکلف به تطبیق انکشاف متوازن دانسته است.
در قانون اساسی افغانستان آماده است: “دولت به ایجاد یک جامعه‌ مرفه و مترقی بر اساس عدالت اجتماعی، حفظ کرامت انسانی، حمایت حقوق بشر، تحقق دموکراسی، تامین وحدت ملی، برابری بین همه اقوام و قبایل و انکشاف متوازن در همه مناطق کشور مکلف می باشد.”
انجمن اجتماعی نگرش نو اعلام کرده حکومتداری و حاکمیت قانون در دایکندی رضایت بخش است اما همزمان گفته که ظرفیت کادری ادارات دولتی پایین است، برنامه های ارتقای ظرفیت و توسعه ای تطبیق نمی شود و همچنان به دلیل نبود امکانات در ادارت دولتی به مشکلات مردم به موقع رسیدگی نمی شود.

این انجمن همچنان گفته است که زنان در بخش های مختلف ولایت دایکندی حضور پر رنگی دارند اما به گفته آنهاعرف وعنعنات ناپسند، عدم آگاهی مردم ازحقوق و وجایب دینی، ضعف و فقر اقتصادی، از مواردی است که دامن گیر زنان این ولایت شده است.
نبود وکلای مدافع برای زنان باعث شده است که عاملان خشونت علیه زنان در دایکندی مورد پیگرد قانونی قرار نگیرند.
در ماه ثور سال 1383 دایکندی از بدنه ولایت ارزگان جدا شد و به فرمان ریییس جمهوری دولت انتقالی آن وقت یک ولایت مستقل معرفی شد.
مشکلات و چالش ها
فعالان مدنی می گویند که در سیزده سال گذشته، دولت مرکزی کمترین توجهی به دایکندی نکرده است و در حقیقت باشندگان آن ولایت، تاوان همکاری با دولت و امنیت شان را پس می دهند.
انجمن اجتماعی نگرش نو گفته است دولت در مورد بودجه مصرفی ولایات باید به شکل شفاف و واضح توضیح دهد، انوقت معلوم می شود میزان پول که برای دایکندی در نظر گرفته و در جریان سیزده سال گذشته در این ولایت مصرف شده حتی به اندازه مصرف یک ولسوالی برخی ولایات نیست.
مسوولان این انجمن می گویند که در دایکندی حتی یک متر جاده اسفالت و یک بیمارستان معیاری دولتی وجود ندارد.
باشندگان این ولایت مجبور هستند که بیماران شان را به بیرون از ولایت انتقال دهند که به دلیل نبود جاده، سالانه ده ها بیمار جان شان را برای رسیدن به درمانگاه و بیمارستان ها از دست می دهند.

گفته می شود مردم محل توانسته اند قریه ها و محلات را با ساخت جاده های ابتدایی و بیشتر با هزینه های اجتماعی محلی باهم وصل کنند.
برخی از مراکز کوچک درمانی که در دایکندی فعال هستند، فاقد داکتران متخصص و در بیشتر اوقات داروهای مورد نیاز را در اختیار ندارند.
انجمن اجتماعی نگرش نو، مدعی شده که 60 درصد مکاتب دایکندی، ساختمان ندارد که دانش آموزان این ولایت از پایین بودن سطح آموزشی، نبود معلم و کادر مسکلی آموزشی رنج می برند.
دولت افغانستان و مقامات محلی دایکندی تا هنوز در مورد این گزارش و همایش واکنش نشان نداده و مسوولان اجتماعی نگرش نو گفته اند که دایکندی می تواند نمادی از آرزوهای تحقق نیافته و تعهداتی باشد که دولت در پیشگاه مردم و جامعه جهانی بدان متعهد شده است.
در اعلامیه این نهاد آمده است: “باید اذعان شود که در دایکندی کار آنچنانی که باید صورت می گرفت در زمینه انکشاف و توسعه صورت نگرفته است. مردم دایکندی که همیشه برای تحقق نظام مردم سالاری و دموکراسی پیشگام بوده و حامی آن می باشند، نیاز شدید به توجه جدی در تمامی بخش هایی که تذکر داده شد دارند و از حکومت وحدت ملی میخواهند دایکندی را به عنوان یک ولایت نیازمند به پیشرفت و ترقی در اولویت قرار داده تا اصل انکشاف متوازن تحقق پیدا کرده و این ولایت، هم ردیف سایر ولایات قرار گیرد.”