ورزش و سینما در گفت و گو با حسین صادقی، قهرمان جهان و بازیگر هالیوود

حسین صادقی، متولد ماه حوت 1358 در ولایت ارزگان است.او از روزهای کودکی، علاقه خاصی نسبت به ورزش داشته و همواره آموزش فنون ورزشی را در ذهنش می پرورانیده است.
صادقی اکنون توانسته این آرزوها را به ثمر برساند و او، اکنون از قهرمانان جهانی ورزش ووشو به شمار می رود که در دنیای بازیگری در معتبر ترین بازار سینمایی دنیا یعنی هالیوود، نیز درخشش داشته است.
خبرگزاری بخدی گفت و گویی با آقای صادقی در کابل انجام داده و علی پرنیان از او، در باره آغاز روی آوردن به ورزش پرسیده است.
تشکر از خبرگزاری بخدی، در پاسخ به این سوال باید بگویم که من از ابتدای کودکی به ورزش علاقه داشتم  اما، پدرم مانند دیگر پدران آن دوره، خیلی دوست داشت که پسرش صرفآ مکتب برود و تحصیل کند.

من به شکل پنهانی از دید پدرم، به ورزش «ووشو» آغاز کردم. جالب است بدانید که پنهانی ورزش می کردم و زمانی که از ورزش و تمرین خلاص می شدم، لباس های سپورتم را دور از چشم پدرم، در خانه مخفی می کرم. البته، ناگفته نماند که درس هم می خواندم.
عشق به ورزش در من، باعث شد که در نه سالگی تمرین شاوولین ووشو یا همان کونگفوی چینی را آغاز کنم و البته نباید ناگفته گذاشت که مشکلات زیادی نیز فراروی من وجود داشت.
چه شد آقای صادقی که شما ترک وطن کنید و به استرالیا مهاجرت کردید؟
به دلیل مشکلات زیادی که در دهه نود در کشور به وجود آمد من در سال 1999 میلادی بنابر همین مسایل، به استرالیا مهاجرت کردم و تا کنون نیز در همان کشور زندگی می کنم. من در سال 2000 میلادی به حیث عضو تیم المپیک افغانستان برای المپیک سیدنی انتخاب شدم اما متأسفانه به دلایل سیاسی که طالبان در افغانستان به وجود آورده بودند، 3 روز قبل از شروع مسابقات المپیک، بنا بر فیصله کمیتۀ بین المللی المپیک، افغانستان از شرکت در آن محروم شد.
در سال 2005 میلادی، یک بورس تحصیلی را در بزرگ ترین و مجهز ترین دانشگاه استرالیا به نام «دانشگاه هنرهای زیبا» در شهر ملبورن استرالیا به دست آوردم.
ناگفته نماند که در این دانشگاه از سراسر جهان، سالانه تنها 23 نفر انتخاب می شوند که از جمله یکی هم، من یعنی حسین صادقی بودم.
نام  این دانشگاه مشخصا چه بود؟
نام دانشگاه “ملبورن یونیورسال” بود که هنوز هم یکی از بهترین دانشگاه های دنیا می باشد.
در زمینه ورزش تاکنون کدام مقام بین المللی را به دست آورده اید؟
در مسابقات بین المللی معتبری توانسته ام بیرق کشورم را به اهتزاز در آورم که در آخرین مورد در سال 2012  مسابقات پروفیشنل ووشو در جزیره کیش ایران و نیز ترکیه صاحب مدال طلا شدم.
چی شد که وارد دنیای سینما شدید و به بازیگری روی آوردید؟
پس از ختم تحصیل، در دانشگاه هنرهای زیبا در سال 2008 میلادی، در تایلند در اولین فیلم خود بازی کردم. من به تلفیق ورزش و سینما، باور دارم. اولین فیلم من Ghost in Heaven (یعنی روح در بهشت) نام داشت و کارگردانی آن را Poul Brown (پل براون) برعهده داشت.
پس از آن، در فیلم دیگری به نام  Among dead men (در امتداد مرده های مردم) که در استرالیا ساخته شده بازی کردم.
در این فیلم به باور منتقدان آن توانایی های رزمی من به نمایش گذاشته شد و من نیز به کار خود بیشتر اعتماد پیداکردم.

در همان سال در امریکا در فستیوال بین المللی Action on film در بین 300 فیلم از سراسر جهان، من به عنوان بهترین “صحنه ساز مبارزه” انتخاب شدم که باعث شد افتخار آن به مردم افغانستان برسد.

درسال 2010 صاحب یک بورسیه تحصیلی که بخاطر آموزش هنر پیشگی درامریکا شدم و به همین خاطر هم، مدت زیادی درامریکا بودم و از سال 2012 میلادی تا کنون درلاس آنجلس ایالات متحده امریکا نیز زندگی می کنم.
در ضمن یک فیلم کوتاه درباره زندگی من و نیز رفتنم به “هالیود” توسط Silver Screen تهیه شده که به نام “هنر مبارزه” در فستیوال های بین المللی در کشورهای امریکا و استرالیا نمایش داده می شود. این فیلم مورد توجه وعلاقمندی ویژه مردم امریکا و استرالیا نیز قرار گرفته است.
آقای صادقی چه چیزی باعث شد که پس از چهارده سال به وطن بازگشتید و تصمیم دارید چه کارهایی را در افغانستان انجام دهید؟
خوشبختانه امسال، آرزوی بازگشتن من به وطن،  پس از چهارده سال، براورده شده و من توانستم مهمان محبت های مردمم باشم. من زمانی که در افغانستان زندگی می کردم شور و شوق زیادی داشتم که ورزش کنم اما متاسفانه، امکانات کافی برای ورزش در کشور وجود نداشت تا بتوانم  به بهترین وجهه تمرین رشته ورزشی خود را به پیش ببرم.
امروز که به وطن برگشته ام خوشبختانه شرایط فرق کرده و جوانان زیادی ورزش می کنند و در رشته های جهانی هم، توانسته اند که نام افغانستان را بر سر زبان ها بیندازند که آقای نیکپا و بهاوی نمونه هایی از این دست هستند.
من خاطرات زیادی از دوره بودنم در وطن در ذهن دارم که برایم بسیار شیرین هستند. در همان زمان ها هنگام بازی با هم سن و سالانم در ذهنم خطور  کرد که باید از بوکس و لگد در ورزش استفاده کرد. من به همه رفیقانم گفتم که باید ما و شما این کار را بکنیم و البته ناگفته نماند؛ زمانی که دوباره بر سر صنف درسی حاضر می شدیم، از طرف استادان خویش تنبیه می شدیم که باید دیگر این عمل را انجام ندهیم.
به دلیل علاقه وافری که به ورزش داشتم یک عکس بروسلی همیشه همراهم بود و حتی زمانیکه معلم درس می داد من به عکس بروسلی نگاه می کردم.
پس آوازه و شهرت بروسلی در سینما یکی از دلایل روی آوردن شما به سینما بوده؟
بله! بروسلی برای من یک الگو بود و باعث شد که من به ورزش روی بیاورم. در مورد سینما هم بگویم؛ اینکه شوق داشتم و همیشه علاقه داشتم که عکس بگیرم. از خودم. زمانی یک کمره پیداکردم و با دوستانم عکس گرفتیم و برای چاپ عکس مجبور شدیم که همگی پول جمع کنیم.
روزی که عکس ها چاپ شد، دوستانم می گفتند که از 36 قطعه عکس 30 دانه اش از خودت است.
بعد از قهرمانی که شما در جهان بدست آوردید بسیاری از مردم شمار را به بروسلی و جیکی چن، تشبیه کردند در این مورد چه گفتنی دارید؟
بروسلی و جیکی چن، اسطوره هایی در جهان سینما و ورزش های رزمی هستند. من دوست دارم حسین باشم نه بروسلی و نه جیکی چن.
من تلاش می کنم که با دیگران مقایسه نشوم بلکه به حدی برسم که دیگران را با من مقایسه کنند.
شما گفتید که طرح هایی روی دست دارید تا در افغانستان عملی کنید می شود در باره این طرح ها بگویید؟
بله من دوست دارم که تجربیات خودم را با مردم افغانستان شریک سازم. برای من مهم است ورزش را در افغانستان به یک فرهنگ تبدیل کنم و تلاش می کنم تا فرهنگ ورزش را در افغانستان به وجود بیاورم. همچنان برنامه ای روی کار دارم تا از طریق آن مردم بتوانند به راحتی ورزش کنند.
برنامه هایی نیز برای نیروهای امنیتی کشورم دارم تا از نظر فیزیکی رشد کنند و ورزش های رزمی را دنبال کنند و به همین منظور صحبت هایی با مقام های دولتی داشته ام.
همچنان برای زندانیانی که در افغانستان به سر می برند برنامه ای روی دست دارم که در آینده روی جزییات آن بیشتر صحبت خواهم کرد.
می شود که بازهم از خاطرات دوران کودکی تان بگویید؟
یک خاطره تلخ ام در زندگی این است که پدرم سخت مخالف ورزش کردنم بود و به همین دلیل زحمات بسیاری را در این عرصه متحمل شده ام.
پدرم همواره می گفت که درس بخوانم نه ورزش، اما من سخت به ورزش علاقه داشتم.
سوال آخر اینکه افغانستان را پس از چهارده سال چگونه دیدید؟
بسیار متفاوت، از نظر فیزیکی رشد قابل ملاحظه ای دیدم در کشورم. اما نگرانی هایی نیز دیده می شود که مهمترین آن سال 2014 است. من می خواهم به مردمم بگویم که دست در دست هم داده کشور خودر باید بسازیم.
تشکر از شما آقای حسین صادقی