یازدهمین محفل نقد و بررسی داستان کوتاه در اتاق فکر افغانستان به داستان “این که نادر خود ماست” اثری از خانم عالیه رجایی اختصاص یافت.
عالیه رجایی در این داستان اعتیاد در جامعه افغانی به خصوص شهر کابل را مورد بررسی قرار داده است.
او خانواده ای را به تصویر کشیده که نگاه بی تفاوتی نسبت به مساله اعتیاد دارد.
در داستان این که نادر خود ماست، اعضای خانواده ای که در مورد آن بحث شده افراد معتاد به مواد مخدر را مورد تحقیر قرار می دهند تا سرانجام روزی متوجه می شوند که یکی از معتادان، عضو فامیل خودشان است.
ادیب، از داستان نویسان کشور گفت: “در داستان این که نادر خود ماست، از عناصر داستانی، استفاده خوبی شده است،
مثلا استفاده از گفت و گو در داستان وجود دارد و علاوه بر آن این گفت و گوها به شخصیت پردازی در داستان کمک می کند.”
به باور او، در این گفت و گو فردی می گوید که “خاک در سرش”، این اصطلاح به طور غیر مستقیم نشان می دهد که گوینده یک خانم است.
مینا رضایی، دومین منتقد این نشست می گوید که نویسنده در این داستان در شخصیت پردازی ضعیف بوده است.
رضایی گفت: “در این داستان به شخصیت اول توجه لازم صورت نگرفته بود و جا داشت که این شخصیت بیشتر به مخاطب معرفی شود.”
عباس آرمان، دیگر منتقد اتاق فکر افغانستان می گوید که نویسنده اگر به موضوع و سوژه داستان خود نزدیک تر باشد، می تواند با عمق بیشتری وارد ماجراهای داستان شده و روایت بهتری از آن ارائه دهد.
آقای آرمان فضای حاکم بر داستان کشور را یک فضای مردانه دانسته و معتقد است که حتی داستان نویسان زن نیز به طور ناخود آگاه تحت تاثیر این فضا قرار می گیرند.
او افزود که اگر شخصیت داستان خانم رجایی، که یک مرد است، زن انتخاب می شد، احتمالا ما با فضاهای بدیع و حرف های نوی روبرو می بودیم.
عالیه رجایی در پایان نشست از نظرات تمام منتقدان و حاضران در جلسه اظهار قدردانی کرده است.
به گفته او انتقاد از داستان های نوشته شده برای باوری نویسنده کمک می کند.
در جریان چند ماه گذشته ده ها اثر ادبی در اتاق فکر افغانستان مورد نقد و بررسی قرار گرفته است.
مسوولان این نهاد با راه اندازی دوره های آموزشی نویسندگی تلاش دارند تا جوانان را بیشتر به سمت قلم و ورق جذب کنند.
خبرگزاری بخدی
