افزایش مغاره نشینان در بامیان در سرمای سخت زمستان

 مغاره های یک هزار 600 ساله باقی مانده از دوره بودایی در ولایت بامیان که روزگاری محل بود و باش راهبان بودایی بود، امروز تنها سرپناه صدها خانواده فقیر و بی بضاعت این ولایت به شمار می رود.

گفته می شود همه روزه بر شمار خانواده های مغاره نشین در ولایت بامیان افزوده می شود.
آمارهای ارایه شده نشان می دهد که سال گذشته 150خانواده در این مغاره ها زندگی می کردند اما این رقم در سال جاری خورشیدی به دو برابر (300 خانواده) افزایش یافته است.
فعالان جامعه مدنی ولایت بامیان می گویند، خانواده هایی که در مغاره ها باقی مانده از دوره بودایی در این ولایت زندگی می کنند نسبت به سال گذشته دو برابر افزایش یافته است.
صادق علی یار فعال مدنی در ولایت بامیان ، فقر اقتصادی مردم و عدم حمایت دولت را از عوامل اصلی افزایش مغاره نشینی در ولایت بامیان خوانده است.
علی یار به خبرگزاری بخدی گفت: “با آنکه سالانه صدها میلیون دالر برای اسکان دادن مهاجران در کشور به مصرف می رسد اما به دلیل بی توجهی دولت، مغاره نشینی در بامیان افزایش یافته است”.
به گفته او بیشتر خانواده هایی که در مغاره ها زندگی می کنند افرادی اند که از کشورهای خارجی به افغانستان عودت کرده اند.
زینب، از زنان مهاجر که از یک سال به این سو در یکی از مغاره های اطراف مجسمه تخریب شده صلصال زندگی می کند به خبرگزاری بخدی گفت: “به دلیل نداشتن پول برای خرید مواد سوختی، مجبور شده ام تا با خانواده ام در مغاره زندگی کنم.”
او با گلایه از عدم توجه حکومت به وضعیت زندگی مغاره نشینان می گوید: “یازده سال است که حکومت فقط وعده می دهد اما از عملی شدن وعده ها اثری دیده نمی شود.”
احمدعلی یکی دیگر از مغاره نشینان در بامیان نیز می گوید که دولت بارها به آنها وعده توزیع نمرات رهایشی را داده است اما با گذشت چند سال هیچ اقدامی برای اسکان دادن مغاره نشینان صورت نگرفته است.
فرهنگ مغاره نشینی در بامیان

حیدر علی احمدی، عضو شورای ولایتی بامیان گفته است که تنها فقرا و بی سرپناهان نیستند که در مغاره ها زندگی می کنند بلکه شماری از افراد، از مغاره نشینی برای به دست آوردن کمک ها “سوء استفاده” می کنند.
آقای احمدی افزود که شماری از خانواده به دلیل نداشتن سرپناه در مغاره ها زندگی کنند اما برخی دیگر برای برای استفاده جویی به غارها رو آورده اند.
با این وجود خادم حسین فطرت، شاروال ولایت بامیان می گوید که مغاره نشینی در این ولایت به یک “فرهنگ” تبدیل شده است.
به گفته او، با وجود توزیع نمره های رهایشی برای مغاره نشینان بازهم میزان مغاره نشینی در بامیان کاهش نیافته است.
در جریان چند سال گذشته، ده ها مغاره در اطراف بت های تخریب شده ولایت بامیان میزبان صدها خانواده بامیانی بوده است.
این مغاره ‎ها بیشتر در دل کوه ‎ها و تپه ‎های دره فولادی، سرخدر، دره اژدر، دره ککرک، شش پل و مرکز بامیان حفر شده ‌اند.
بزرگترین این مغاره ‎ها، مغاره چهل ستون است که در فاصله 700 متری شمال بودای بزرگ واقع شده است.
خبرگزاری بخدی