ترکیه؛ برزخی برای مهاجران افغان

 کشور ترکیه از نظر طبیعی، مناظر زیبا و از حیث گردشگری جاذبه ‏های فراوانی دارد. همین زیبایی ‏ها، به دل انسان مهاجر چنگ می‏زند، او را وسوسه و سپس؛ برای ماندن زمین‏ گیر می‏کند.
شام‏گاه‏ ها، سواحل و آب‏های ترکیه به میزبانی غروب آفتاب می‏نشیند. این غروب آفتاب اما، برای انسان مهاجر، گاهی غربت دیار است و برای برخی، جلوه‏ ای از معنا و مفهوم زیبایی.
این زیبایی، جاذبه و غروب آفتاب برای هزاران نفر از مهاجران افغان، ایران و پاکستان به چه معنی است. برای من دانشجویی که در ترکیه مشغول درس‏های فوق لیسانس هستم و با برخی از مهاجران صحبت کردم، این وضعیت اسفناک و نگران کننده است.

 شمار زیادی از شهروندان افغانستان که آمار دقیقی از تعداد آن‏ها وجود ندارد، به قصد رسیدن به اروپا، وارد کشور ترکیه می‏شوند و به دلایل مختلف اما در این کشور می‏مانند. این ماندن‏ برای تعدادی از مهاجران؛ بی‏ سرنوشت بودن زندگی و زیستن در عالم برزخ، است و برای برخی دیگر اما سرآغاز یک بدبختی تمام عیار.
مهاجران می‏گویند که قاچاقبران انسان، در اوایل، برای آن‏ها وعده‏ های نوید بخش و خوب، داده بودند اما زمانی‏که آن‏ها را به ترکیه آورده‏ اند، همه چیز بر عکس و امیدها به یاس تبدیل شده است.
وعده ‏های قاچاقبران
قاچاقبران به مهاجران می‏گویند؛ سازمان ملل‏ متحد، با دخترها و خانم ‏های بی‏ سر پرست، همکاری می‏کنند و برای آن‏ها، زمینه‏ تحصیل و کار در ترکیه را فراهم کرده است. و کمپ‏ های مناسب برای نگهداری از آن‏ها در ترکیه وجود دارد.
واقعیت زندگی مهاجرین در ترکیه
مهاجران؛ برای رسیدن به ترکیه، پول‏ های هنگفتی را مصرف می‏کنند. اما وقتی به ترکیه رسیدند، پول‏های آن‏ها تمام می‏شود. در این شرایط، آن‏ها نه پولی برای ادامه راه دارند و نه هم نیت و دل بازگشت به کشور.
در حال حاضر، در ترکیه نه شرایط کار وجود دارد و نه هم زمینه تحصیل برای مهاجران غیر قانونی، فراهم است.
شمار کسانی که قبلا در ترکیه، مجوز پناهندگی دریافت کرده بودند به راحتی می‏ تواستند کار کنند. اما در این اواخر، آن‏ها نیز با مشکلات خاصی روبرو شده‏ اند. تعداد زیادی از مهاجران به من گفتند که، اگر آن‏ها قبلا می‏ دانستند که به چنین روزهای دشواری رو برو می‏شوند، هیچ‏ گاهی حاضر نمی‏ شدند سرنوشت شان را به دست قاچاقبران بسپارند و تن به سفرهای دریایی بدهند.
تن فروشی و قاچاق مواد مخدر
این‏که چه تعداد از این مهاجران (زنان) در ترکیه حاضر شدند به خاطر تامین معیشت خویش، تن بفروشند و گرفتار باند‏های قاچاقبران مواد مخدر شوند، آمار دقیقی وجود ندارد. اما حرف و حدیث‏ های این افراد؛ در محافل پناهجویان که تن می‏فروشند و در بند قاچاقبران گیر مانده‏ اند، بی‏ شمار است.
خانم ‏هایی که به دلیل دشواری روزگار، زندگی شان به تن فروشی، رسیده است و روسپی‏گری را پیشه کرده‏ اند و پیش قاچاقبران گروگان مانده‏ اند، باید ساعت‏ های طولانی به خاطر درآمد و پول زیاد برای قاچاقبران، در خدمت مشتری‏ های آن‏ها باشند.
 با شمار زیادی از این خانم‏ ها که صحبت کردم، آن‏ها به خاطر حفظ آبروی شان، حاضر نیستند که به افشاگری‏ های بیشتری دست بزنند. اما یکی از آن‏ها به من گفت: «اگر زندگی مرا از دست قاچاقبر، تضمین کنی، حاضرم مکان‏های بیشتری را که تبدیل به مراکز تن فروشی مهاجران شده‏ اند را نشانت بدهم.»

یک خانم دیگر که خواست اسم او را به مستعار یاد کنم از زندگی‏ اش در ترکیه به من گفت: «من همراه با شوهرم، یک سال است که در ترکیه مهاجر و زندگی می‏کنیم.» خانم سارا از دشواری‏های زندگی خود در ترکیه به ما چنین گفت: «ما این جا گیر کرده‏ ایم. پول نداریم که جای دیگر برویم. یک مدت که در یک موسسه خیریه در ترکیه کار کردیم، پول ما را نداد. حالا، ما نه پول داریم که کرایه خانه را بپردازیم و نه زبان ترکی می‏فهمیم. این همه مشکلات یک طرف، نگاه آزار دهنده و جنسی دیگران به خانم‏ها از طرف دیگر.»

اکنون، برخی از آن‏ها به افسردگی ‏های روانی دچار شده‏ و رنج می‏برند و هم‏چنین، اکثر آن‏ها معتاد به مشروب و مواد مخدر شده‏ اند.
روند طولانی رسیدگی به پرونده ‏های مهاجران
روند رسیدگی به پروند‏های مهاجران در کمیساریای ملل‌ متحد در ترکیه، در یک زمان نسبتا طولانی، صورت می‏ گیرد. مهاجران باید حداقل از سه تا پنج سال، برای دریافت پناهندگی شان در کشور سومی، منتظر باشند.
 جنگ سوریه، آمار مهاجران در ترکیه را بالا برده است. این وضعیت، باعث شده است که سازمان‏های مهاجرت در امور افغانستان، ایران و پاکستان، وقت کمتری برای پناهجویان این کشورها بگذارند و به پرونده‏ های آن‏ها رسیدگی کنند.
ویراستار: جواد ناجی
خبرگزاری بخدی