خشونت با زنان از مواردی است که در سه دهه اخیر، فرازو نشیب های زیادی در افغانستان داشته است. پس از استقرار نظام جدید و شکل گیری ارگان های مدافع حقوق زنان در چوکات کابینه و جامعه مدنی، تحقیقات گسترده ای در باره عوامل خشونت بازنان در افغانستان از سوی نهادهای ملی و بین المللی صورت گرفته که نتایج این گزارش ها، نشانگر وجود خشونت های گسترده در بسیاری از مناطق کشور است.
مژگان مصطفوی، استاد دانشگاه و یکی از زنان فعالی است که سالها در وزارت امور زنان با مسایل و مشکلات مربوط به زنان سر وکار داشته است. خبرگزاری بخدی با خانم مصطفوی در باره علت های افزایش خشونت بازنان و نیز راهکارهای کاهش این مساله، انجام داده و در نخست از او، در باره علت های افزایش خشونت علیه زنان و یافته های وزارت امور زنان، پرسیده است.
ارقام و آمار که در وزارت امور زنان ثبت است تغییری قابل ملاحظه ای نسبت به سال گذشته ندارد.
پار سال هم تقریبا 5000 هزار قضیه پیش ما ثبت بود و فعلا تا اخیر برج نهم امسال این رقم به نزدیک به چهار هزار قضیه میرسد؛ ولی نوعیت خشونت ها بیشتر فجیع بوده است.
گزارش های ثبت شده نشان می دهد که بیشتر قضایای با بدترین شکل ممکن رخ داده است به ویژه در همین چند هفته اخیر که واقعأ ما را خیلی متاثر کرده است.
خانم مصطفوی بیشتر این خشونت ها که به گفته شما نوعیت آن فجیع بوده، در کدام ولایات افغانستان اتفاق افتاده است؟
اکثرآ این خشونت ها در مناطق اتفاق افتاده است که ناامن است و خانم ها مشکلات فراوان دارند.
این مناطق است که در آنجا عنعنات و رسوم بجامانده از جهالیت قبل از اسلام هنوز هم ادامه دارد و این را نیز می دانیم که خشونت یک پدیده غیراسلامی و غیر انسانی است.
اخیرا، شما در هوتل انترکانتینینتال خواهان یک خیزش مردمی در برابر محکوم کردن خشونت علیه زنان شدید، این خیزش چگونه باشد؟
بیبیند، یک وزارت همراه هشتصد پرسونل خود هیچ وقت نمی تواند که به سی میلیون شهروند کار کنند.
گرچه ما پیام های از طریق رسانه ها برای روشن شدن ذهنیت مردم افغانستان نشر کردیم اما تاکید بیشتر ما در مورد نقش علماء و متنفذین دینی است.
علما و متنفذین نقش مهمی دارند که باید به آن توجه شود.
یک دختر در هندوستان مورد تجاوز گروهی قرار می گیرد، صدها هزار نفر در سراسر هندوستان میخیزند و احساسات خود را ابراز می کنند و این عمل را محکوم می کنند.
در افغانستان ما این توقع را نداریم که حتما اعتراض ها به همان شکل باشد ولی لااقل مردم و جامعه اسلامی افغانستان در مقابل این جنایات که علیه زنان کشور مان اتفاق می افتد سکوت اختیار نکنند.
در همین روز ها، رییس امور زنان ما از شفاخانه علی آباد کابل دیدن کرد که در آنجا یک خانم به بسیار وجه فجیع بدنش به چاقو بریده شده، سر و جمجمه اش ضربه دیده و بسیار به یک شکل بد لت وکوب شده است.
رییس قندهار ما گزارش داده است که یک خانم در این ولایت به بسیار وجه فجیع بنام لطیفه در شفاخانه میرویس قندهار بستری است که که با چاقو دهن اش بریده شده است.
توقع ما این است که مردم ما در برابر این اعمال که مغایر به شریعت اسلام است خیزش کنند.
دین اسلام جایگاه بسیار بلند ورفیع بر زن ها داده ولی باشندگان برخی از مناطق متاسفانه هنوز هم در وضع جهالیت قبل از اسلام زندگی می کنند.
باشندگان این مناطق بی خبر از اسلام هستند و مشکلات روحی ورروانی دارند که همچو اعمال را در برابر زنان انجام می دهند.
خانم مصطفوی مشکل در کجاست آیا قانون محو خشونت علیه زنان تطبیق نمی شود و یا هم مردم افغانستان به بیداری اجتماعی لازم نرسیده است؟
قانون محو خشونت علیه زن ها عملی می شود، فیصله های متعدد براساس این قانون صادر شده ولی ما توقع داریم که در 34 ولایت کشور این قانون عملی شود.
وزارت امور زنان برای آگاهی عامه 45 ویدویی تلویزیونی و 16 پیام رادیویی را از طریق رسانه ها نشر کرده است.
صحبت هایی علما، ریس صاحب جمهور، رییس صاحب شورای علما و از متنفذین و بزرگان دینی را از طریق رسانه ها نشکر کردیم اما متاسفانه هنوز هم این مشکل ما وجود دارد.
خانم مصطفوی منظور شما این است که هنوز هم مردم افغانستان به آگاهی لازم نرسیده اند؟
به نظر من آگاهی اسلامی مردم هنوز پایین است، خشونت های که انجام شده کاملا مغایر با اسلام است.
علمای کرام باید در منبر ها صحبت کنند و مشخصا از وزارت حج و اوقاف و شورای علما با ما همکاری کنند که حداقل ماه یک بار در مساجد در باره زن صحبت داشته باشند.
سپاس از شما خانم مژگان مصطفوی
