– حضور رسانه ها پس از فروپاشی رژیم طالبان در افغانستان پر رنگ بوده که این روند باعث شده است که شماری از جوانان، شغل های تازه ای مانند گرافیک، انیمیشن و فعالان تخنیکی رسانه ای را ایجاد کنند.
اگر چه هنوز هم خیلی ها با این شغل ها ناآشنا هستند؛ اما بازار طراحان و فعالان این رشته های رسانه ای همچنان داغ است.
شهریار شهرزاد، خبرنگار خبرگزاری بخدی در مورد چالش ها و فرصت های هنر انیمیشن با خانم منصوره انصاری (انیمیشن ساز) گفتگو کرده و نخست از او در باره وضعیت هنر انیمیشن و جایگاه این هنر در افغانستان پرسیده است.
متاسفانه در زمینه انیمیشن در افغانستان کاری صورت نگرفته است و دولت نیز از این هنر حمایت نمی کند.
انیمیشن هایی که در تلویزیون های افغانستان پخش می شود، ساخته دیگر کشورهاست؛ در حقیقت به انیمیشن در کشور بهایی داده نمی شود.
تا اکنون هر جا که رفتم از طرح هایم استقبال نشده و پیدا کردن کار در زمینه انیمیشن برای من دشوار بوده است.
با این وضعیت اما، بر اساس علاقه ای که داشتم، تصمیم گرفتم به انیمیشن به طور جدی بپردازم؛ احساس می کنم اگر استقامت کنم، کارم رشد خواهد کرد.
با توجه به نگرانی های که در بخش انیمیشن در افغانستان وجود دارد، می خواستم بپرسم که بازار کار انیمیشن سازی در کشور چگونه است؟
انیمیشنی که من دارم کار می کنم، استپ میشن (انیمیشن فرمی) نام دارد و تا به حال در افغانستان با این نوعی از انیمیشن کار نشده است.
ما می توانیم شخصیت ها را در قالب کارتون به کودکان معرفی کنیم، در همه جهات اقتصادی، فرهنگی و سیاسی می توان از انیمیشن بهره برد.
ما انیمیشن سازان خبره ای داریم که متاسفانه دولت و تلویزیون ها، هیچ گونه حمایتی از آنان نمی کنند. نگرانی ما این است که این هنر در افغانستان با رکود مواجه شود.
نبود برنامه های مدون و پالیسی مشخص زمینه مرگ این هنر در کشور را فراهم خواهد کرد.
ممکن کار ما به سطح دیگر کشورها نباشد اما تلاش می کنیم و پتانسیل های بسیار زیادی در کشور ما وجود دارد که در صورت حمایت، انیمیشن سازی می تواند آینده خوبی در افغانستان داشته باشد.
شما از دولت و رسانه یاد کردید این ها چه نقشی می توانند در راستای پیشرفت این هنر داشته باشند؟
بیبینید، انیمیشن و در حقیقت تمامی هنر، سال هاست در افغانستان زیر پا شده و ادامه این وضع یک ضایعه فرهنگی و هنری است.
بسیاری از ما (انیمیشن سازان) مصمم به انجام این کار هستیم و علاقه مندی به این هنر نباید ساده و دست کم گرفته شود.
خانم انصاری با توجه به دل نگرانی های تان در عرصه انیمیشن، چگونه شد که به این هنر علاقه پیدا کنید و این “حرفه” را انتخاب کنید؟
از کودکی به انیمیشن علاقه مند بودم و احساس می کردم که این کار را بلد هستم.
وقتی دوره های آموزشی را پشت سر گذاشتم، دیدم این کار را از قبل یاد داشتم، اما خودم خبر نداشتم، بنابر این تصمیم گرفتم که به طور آکادمیک این کار را ادامه بدهم؛ کار دشوار، اما شیرینی است.
خیلی پر حوصله و وقت گیر است، اما برایم لذت بخش است.
شما در حال حاضر روی یک انیمیشن کار می کنید، از این کار بگویید؟
داستان این انیمیشن، داستان دو شخصیت به نام های عارف خان و گل بانو است؛ آنها راجع به تعلیم و تربیه، ماجراهایی دارند، که در حال تولیدش هستیم.
نام داستان این انیمیشن، تاریکی تا نا کجا آباد است. یک دختر معصوم افغانی با لباس محلی به نام گل بانو که پدرش بی سوادی است نقاشی می کشد.
پدر این دختر، به نوعی وارد نقاشی دخترش می شود و فضای جدیدی را تجربه می کند؛ دختر و پدر در نقاشی همدیگر را پیدا می کنند.
در حقیقت مرکز فوتو ژورنالیزم افغانستان “چشم سوم” در زمینه ساخت این انیمیشن با من همکاری می کند.
سپاس از شما خانم منصوره انصاری
