رییس جمهور کرزی پس از برگزاری نشست بین المللی شیکاگو در مصاحبه با شبکه خبری”سی ان ان” امریکا، از آغاز گفت و گو ها میان افغانستان و پاکستان خبر داده است.
آقای کرزی که برای اشتراک به نشست شیکاگو به امریکا رفته بود به سی ان ان گفت :” نخست وزير پاكستان در هفته آینده به كابل سفر خواهد كرد.”
به گفته رییس جمهور کرزی، قرار است در این دیدار هر دو جانب روی مسایل دشواری که میان دو کشور وجود دارد گفت و گو کنند.
پاکستان، همواره از سوی برخی مقام های دولتی و غربی به مداخله در امور داخلی افغانستان متهم شده است و هم اکنون سران گروه طالبان از جمله ملا محمد عمر، در پاکستان به سر می برد.
به باور شماری از آگاهان، پاکستان سیاست دو گانه ای در برابر مبارزه جهانی علیه تروریزم بازی کرده و همواره از گروه های شورشی در پاکستان برعلیه امنیت ملی افغانستان استفاده کرده است.
انتظار می رود در دیدار آینده سران کشورهای افغانستان و پاکستان در مورد بازگشایی مسیر تدارکاتی ناتو و پروسه صلح نیز مذاکره صورت گیرد.
پیشتر پاکستان اعلام کرده بود که ناتو باید برای عبور کاروان های اکمالاتی از مسیر این کشور، در برابر هر محموله (کانتینر) 500 دالر امریکایی پرداخت کند.
روابط میان پاکستان و ناتو زمانی به تنش و در گیری های لفظی انجامید که طیاره های بدون سرنشین ناتو، با حمله بر یک پوسته مرزی میان افغانستان و پاکستان، شماری از سربازان این کشور را به قتل رساند.
پس از آن، پاکستان راه های اکمالاتی نیروهای ناتو را مسدود و بخشی از همکاری های خود با امریکا را نیز به حالت تعلیق در آورد.
پاکستان همواره امریکا را به نقض حاکمیت ملی خود متهم کرده است و می گوید که حمله طیاره های بدون سرنشین امریکایی در مناطق قبایلی، تجاوز به حریم این کشور به شمار می رود.
دیپلوماسی پاکستان
پاکستان، با توجه به نقش تاریخی که در منطقه دارد؛ همواره به عنوان خط مقدم جبهه مبارزه با کمونیسم در دوره جنگ سرد، و تروریزم بین المللی در دوره کنونی، از سوی غرب و امریکا به شمار رفته است.
به باور شماری از ناظران، پاکستان با سو استفاده از این موقعیت حساس اش، تلاش کرده است تا با تمویل گروه های شورشی، همزمان با اعلام مبارزه برعلیه شان، غرب را وادار به پیروی از سیاست های خود در منطقه سازد و با این تاکتیک، در برابر دشمن دیرینه اش یعنی هندوستان، موقعیت خود را حفظ کند.
گفته می شود که دیپلومات های پاکستانی، همواره تلاش می کنند تا از فرصت ها، برای مدیریت وضعیت سیاسی منطقه به نفع اسلام آباد استفاده کنند و در این سیاست، “نا امن ساختن افغانستان” و روی کارآمدن یک “حکومت دست نشانده آی اس آی” در کابل، از اولویت های استراتژیک اسلام آباد در منطقه به شمار می رود.
نشت شیکاگو، فرصتی برای افغانستان بود تا در دور نمای استراتژی امنیتی اش، از پاکستان به عنوان یک تهدید همیشگی، یاد کرده و جهانیان را به وارد کردن فشار بالای این کشور، وادار کند.
افغانستان، در افق سیاست های پاکستان ،عمق استراتژیکی است که می تواند توان بازی های سیاسی و نظامی پاکستان در مقابل تهدیدات جدی هندوستان را چند برابر افزایش دهد.
به باور ناظران، موقعیت حساس و پیچیده اسلام آباد در بازی های کلان منطقه ای و جهانی، باعث شده است که نظام های روی کار آمده در کابل، همواره با دخالت آشکار پاکستان، از ثبات و استقرار به دور باشد و افغانستان، دستخوش بحران های امنیتی و سیاسی قرار گیرد.
حاکمیت جدید کابل که حمایت جهانی را با خود دارد، نیز براین نکته تاکید دارد که کلید صلح افغانستان در دستان پاکستان است و این کشور، باید وادار شود تا به هر قیمتی از مداخله در امور داخلی افغانستان و حمایت از تروریزم بین المللی، دست بردارد.
نشست شیکاگو، فرصتی برای افغانستان بود تا در دور نمای استراتژی امنیتی اش، از پاکستان به عنوان یک تهدید همیشگی، یاد کرده و جهانیان را به وارد کردن فشار بالای این کشور، وادار سازد.
به نظر می رسد که ناتو و امریکا نیز، در یافته اند که با پاکستان به شکل جدی تر از گذشته برخورد کنند که “پیام های روشن راسموسمن” و “برخورد تحقیر آمیز” آقای اوباما با زرداری در حاشیه نشسست شیکاگو، نشان دهنده این سیاست جدید جهان، در برابر اسلام آباد به شمار می رود.
الیاس ابدالی- کابل
خبرگزاری بخدی
