“مقیم صدیقی” یک فرمانده اردوی ملی نیمی از عمر خود را در جنگ گذارنده، اما می گوید این روزها او بیشتر سرگرم مبارزه برای جلب احترام است تا استفاده از تفنگ اش.
این فرمانده حدود 100 مرد را در میدان جنگ رهبری می کند تا در کنار نیروهای امریکایی تسلط دولت بر ولسوالی بحران زده “ارغنداب” در ولایت جنوبی قندهار را نگه دارد؛ جاییکه سال گذشته نظامیان امریکایی پیروزی بزرگی را علیه شورشیان به دست آوردند.
اما در تابستان سال جاری؛ فصل سنتی افزایش خشونت ها همزمان با آمادگی هزاران نظامی امریکایی برای ترک افغانستان، این نیروها زیر فشار شدید قرار گرفته اند تا نشان دهند چی کاری می توانند برای خود انجام دهند.
در حالیکه فرماندهان به دستاوردها در مناطق دورتر ولایت زادگاه طالبان (قندهار) استناد می کنند، رشته ترورهای سیاسی در شهر قندهار در چند کیلومتری جنوب این منطقه (ارغنداب)، ترس بازگشت شورشیان را به همراه آورده است.
سیاستمداران؛ مقصران اصلی
صدیقی می گوید که سربازان او آماده مبارزه اند: “اما ما به تجهیزات و تدارکات بهتر نیاز داریم. ما سلاح و تجهیزات لازم را در اختیار نداریم.”
صدیقی که همانند بسیاری از نظامیان اش تجارب جنگی خود را در زمان جنگ مجاهدین با حمایت امریکا علیه اشغال شوروی سابق در دهه 1980 به دست آورده، مقصر اصلی عدم حمایت جدی (نبود تجهیزات) را کشمکش ها و رقابت های سیاسی در می داند.
او گفت: ” من از آنان (سیاستمداران) می خواهم به اردوی خود افتخار کنند.”
در حالیکه سربازان امریکایی در گزمه ها، کفش های نظامی به پا می کنند، برخی از همکاران افغان آنان با صندل (چپلق) در جاده ها گشت می زنند و زمانی که نیروهای امریکایی وسایل زرهی در اختیار دارند، نیروهای محلی لاری ها را می رانند.
تمامی آنان با تفنگ های مدرن “ام 16” ساخت امریکا مجهز نیستند، بسیاری آنان هنوز کلاشینکوف های فرسوده روسی را در اختیار دارند.
نگرانی صدیقی را تمامی فرماندهان نظامی در سراسر کشور دارند و مقام ها ترس از آن دارند که پس از ختم روند خروج تمامی نیروهای رزمی بین المللی در سه سال آینده، اردو و پولیس ملی چگونه تمویل خواهند شد.
با اینهم صدیقی 50 ساله می گوید که بزرگترین تهدید علیه سربازان او بمب های دست ساز طالبان است که در تمامی منطقه جاسازی می شود.
او گفت: ” در اینجا جنگ رو در رو وجود ندارد.”
تردید نسبت به “پیروزی قاطع”
یک گزارش پنتاگون – وزارت دفاع امریکا در ماه اپریل می گوید که سه چهارم واحدهای ارتش افغانستان تنها با حمایت و کمک مشاوران نظامی نیروهای ائتلاف مؤثر عمل می کنند و هنوز هیچ واحد ارتش قادر به عملیات مستقلانه نیست.
سربازان زیر فرمان صدیقی به شدت از سوی همکاران امریکایی خود رهبری می شود و او می گوید که امیدوار است آموزگاران نظامی برای مدت بیشتر برای کمک به آنان اینجا بمانند. اما برخی موفقیت ها نیز نصیب آنان شده است؛ نیروهای اردو و پولیس ملی در مسیر شاهراه ها به تنهایی در پوسته های بازرسی عمل می کنند و در آخرین عملیات، آنان یک ذخیرگاه بزرگ اسلحه را کشف کردند که از سوی شورشیان در یک منطقه مدفون شده بود.
صدیقی گفت: “سربازان من راضی اند، آنان از سوی امریکایی ها آموزش دیده اند. ما باور داریم که با امریکایی ها می توانیم آنان (شورشیان) را شکست دهیم.” اما بعدتر افزود: “واقعاً نمی توانم بگویم که آنان شکست می خورند یا نه.”
امید و نگرانی
دگروال میشل سیمرینگ که تلاش های ائتلاف را در منطقه رهبری می کند، به سربازانش آموزش می دهد تا از هر موفقیت کوچک نیروهای افغان برای تقویت روحیه آنان تقدیر کنند.
دگروال سیمرینگ به سربازانش پس از اعطای تصدیقنامه به نظامیان افغانِ که ذخیرگاه اسلحه را کشف کرده بودند گفت: ” آنچه ما تلاش داریم انجام دهیم، ایجاد نیرویی است تا ظرفیت روی پا ایستادن مستقلانه را به دست آرند، در حال حاضر آنان چنین نیستند.”
هرچند صحبت از انتقال مسوولیتها از نیروهای خارجی به نظامیان افغان پس از واگذاری شش منطقه در هفته گذشته خیلی بالاست، اماهیچ چشم اندازی برای چنین تحولی در قندهار به این زودی ها وجود ندارد.
ترور شهردار قندهار به روز چهارشنبه، دو هفته پس از قتل برادر رییس جمهور کرزی – چهره با نفوذ در ولایت، بی ثباتی در منطقه را نشان داد و خیلی ها را بدبین ساخت.
یک قراردادی نظامی وزارت دفاع و افسر پیشین اردو که سه ماموریت را در این ولایت (قندهار) انجام داده، با خود داری از افشای نام خود گفت: ” این منطقه بارها دست به دست شده و طالبان بار دیگر آن را به کنترل خود در آورده است.”
او همچنین گفت: ” شما نمی توانید به مردم بیاموزید که سرنوشت کشور خود را به دست گیرند، در صورتیکه آنان کمتر مایل به این کار هستند.”
منبع: خبرگزاری فرانسه؛ جیسون گوتیرز _ مترجم: محمد سلیم شفیق؛ روزنامه نگار
