جنرال دیوید پتریوس که به عنوان رییس سازمان اطلاعات مرکزی امریکا (سیا) منصوب شده، در آخرین اظهارات خود به عنوان فرمانده عمومی نیروهای ائتلاف بین المللی در کشور گفته است که برای جلوگیری از حملات شورشیان، نیروهای بیشتر در نقاط مرزی مستقر خواهند شد. او تأکید کرده است که تنها راه حل برای خنثا کردن حملاتی که شبکه حقانی در مناطق قباییلی پاکستان طرح ریزی و در افغانستان اجرا می کند، محافظت مرز از سوی نیروهای امنیتی افغانستان است.
روزنامه نیویارک تایمز؛ کارلوتا گال – مترجم محمد سلیم شفیق؛ روزنامه نگار
جنرال دیوید پتریوس تنها چند روز مانده به پایان ماموریت اش به عنوان بلندپایه ترین فرمانده نظامی در افغانستان و 37 سال خدمت نظامی گفته که او در حالی افغانستان را ترک می کند که به دستیابی به اهداف برنامه جنگی طرح ریزی شده و واگذاری مسوولیت های امنیتی به افغان ها اطمینان دارد.
او در آخرین گفتگوی خود در ماه جاری پیش از عزیمت به واشنگتن گفت: ” این دشوار، اما شدنی است. عناصر مختلف برای رسیدن به اهداف یکجا شده است. ما در باره اهدافی صحبت می کنیم که بر اساس آن افغانها توانایی تأمین امنیت و حکومتداری با ادامه حمایت ها را به دست آرند.”
جنرال پتریوس که نقش بزرگی در تغییر دادن معادله نبردها درعراق و بازگشت امنیت به این کشور داشت، در ماه جولای سال 2010 از او خواسته شد تا مسوولیت ماموریت نظامی امریکا در افغانستان را برعهده گیرد. اکنون او این مسوولیت خود را ترک می کند و وظیفه غیرنظامی، به عنوان رییس سازمان اطلاعات مرکزی امریکا (سیا) را بر عهده می گیرد.
او در سالی بحرانی فرماندهی جنگ را بر عهده گرفت؛ در آن سال حدود 80 هزار نظامی افغان و ائتلاف بین المللی به شمار کسانی افزوده شد که مصروف مبارزه با طالبان و القاعده بودند و این روند به تشدید جنگ و افزایش تلفات انجامید. او اکنون پیش از زمان برنامه ریزی شده، در اواسط تابستان به عنوان فصل جنگها و قبل از آنکه دستاورد افزایش چشمگیر نیروها روشن شود، وظیفه اش را ترک می کند.
با این حال او گفت که نشانه هایی از پیشرفت مشهود است؛ حملات شورشیان در ماه های می و جون سال جاری در مقایسه با زمان مشابه در سال 2010 کاهش یافته و ماه جولای نیز همین روند را نشان می دهد.
او گفت: “این بدان معناست که آنان (گروه های شورشی) ظرفیت خود را از دست داده اند؛ آنان تا حدودی ضعیف شده اند؛ این نخستین شاخص واقعی از سال 2006 تاکنون است که با سال گذشته آن مقایسه می شود؛ بر اساس (این شاخص) حملات شورشیان کمتر شده است.”
اما او هشدار داد امکان زد و خوردهای شدید تا 15 ماه آینده وجود دارد؛ پیش از آنکه سی و سه هزار نظامی امریکا بر اساس برنامه ای بارک اوباما که در 22 ماه جون اعلام کرد، به کشور خود بازگردند.
نیروهای امریکایی در تابستان سال جاری در مناطق جنوبی کشور و شمال ولایت هلمند که پایگاه های اصلی طالبان، میدان نبردهای شدید و تولید تریاک است، با وارد کردن فشار به تحکیم دستاوردهایی که در نبرد علیه شورشیان به دست آمده، ادامه می دهند. آنان همچنین به امن سازی ولسوالی های دور افتاده و در عین حال با اهمیت ولایت قندهار که شورشیان از آن به عنوان راه های نفوذی کار می گیرند، ادامه می دهند.
جنرال دیوید پتریوس گفت که در فصل زمستان، بیشتر نیروهای اطلاعاتی، تجهیزات و عناصر حمایتی را به مناطق شرقی افغانستان منتقل می کنند تا رفت و آمد شورشیان از مناطق قبیله نشین پاکستان در طول مرزهای شرقی افغانستان را نظارت کنند.
او گفت که این مبارزه نظیر آنچه خزان سال گذشته در جنوب افغانستان اجرا شد، یک جنگ روستا به روستا نخواهد بود، اما به گونه ای گسترده روی آموزش اردو و پولیس ملی افغانستان تکیه خواهد کرد تا از مرزها حفاظت کنند، مسیرهای نفوذی (شورشیان) مسدود و حکومت های محلی و جوامع روستایی تقویت شوند.
به گفته پتریوس، نظامیان امریکایی از بحران اضافی پیشگیری خواهند کرد؛ نیروها و هلیکوپترها به هدف جمع آوری اطلاعات، نظارت از عملیاتی که از سوی نیروهای افغان راه اندازی می شود و عملیات نظارتی شرکت خواهند کرد.
پتریوس گفت: “رییس جمهور اوباما گفته است که نیروهای افغان (در برابر شورشگری) خواهند ایستاد؛ احساس تعهد ادامه دارد.” او افزود: “پانزده ماه زمانی درازیست.”
او تصدیق کرد که دو نقطه باقی مانده با مشکل، ولایت های مرزی نورستان و کنر در شمال شرق افغانستان است. بین 50 تا 100 عضو القاعده به یافتن پناه گاه در آنجا ادامه می دهند که حضور نیروهای امریکایی و افغان در آن بسیار کم رنگ است.
پتریوس همچنین گفت که نیروهای ائتلاف عملیات نابودی شورشیان را ادامه می دهند، اما راه حل نهایی، “یک راه حل محلی” خواهد بود.
برنامه اصلی که از جنرال دیوید پتریوس به جا مانده، آموزش مردان روستایی است که به عنوان پولیس محلی از مناطق خود و حکومت های محلی محافظت می کنند. این برنامه هنوز در مراحل ابتدایی خود قرار دارد؛ در حال حاضر از 30 هزار پولیس محلی، تنها هفت هزار آن تشکیل شده است.
اینجا، یک عقبگرد نیز وجود دارد؛ مشخصاً در مناطقی که طالبان نفوذ خود را حفظ کرده اند، گزارش هایی حاکیست که شماری از افراد پولیس محلی از قدرت خود در برخی محلات سؤ استفاده می کنند. با این حال پتریوس می گوید که سؤاستفاده کننده ها کسانی اند که از سوی شبه نظامیان منصوب شده اند و بخشی از برنامه رسمی نیست که او از آن به عنوان عامل حیاتی جلب حمایت مردم از دولت نام می برد، نظیر آنچه در عراق با ایجاد “شوراهای بیداری” رخ داد.
این برنامه (پتریوس)همچنین بر افزایش 60 هزار تن دیگر به صفوف نیروهای اردو و پولیس ملی متکی است. پولیس یکی از نیروهای نا همگون افغانستان است که با اتهام فساد گسترده و ناکارآمدی شهرت دارد. بیشتر نیروهای پولیس در مسیر شاهراه ها و شهرهای جنوبی افغانستان مستقر اند که به تغییر وضع امنیتی کمک کرده اند.
پتریوس گفت که تلاش ها برای آموزش نیروهای افغانستان در حال حاضر از آکادمی نظامی گرفته تا مراکز آموزش پولیس محلی شامل، 12 مرکز فعال است که به گفته ای او این کار بسیار کند است. اما برای استخدام سربازان، پیش از آموزش های پیشرفته، سه ماه آموزشهای ابتدایی نیاز است.
مقام های نظامی همواره استدلال کرده اند که حکومت ضعیف و فاسد افغانستان برای حکومتداری مناسب نیست. با این حال دیوید پتریوس از اقدامات اخیر حامد کرزی در مبارزه با فساد در بخش نظامی، مشخصاً برکناری رییس شفاخانه نظامی (چهارصد بستر اردو) و یک فرمانده ارشد نیروی هوایی تقدیر کرده است.
جنرال پتریوس می گوید که او با نظر لئون پانتا رییس پیشین سازمان اطلاعات مرکزی امریکا و وزیر دفاع کنونی این کشور موافق است که اواخر هفته گذشته گفت که “شکست استراتیژیکی القاعده” نزدیک است.
جنرال پتریوس گفت پس از یک دوره انقطاع در همکاری پاکستان که در نتیجه عملیات نظامی شکار اسامه بن لادن در ماه می پیش آمده بود، مبارزه با گروههای شورشی، نظیر شبکه حقانی در مناطق مرزی افغانستان به راه افتاده است.
او گفت: ” من فکر می کنم آنان (اردوی پاکستان) تشخیص داده اند که مشکلات از شبکه حقانی ریشه می گیرد. اکنون نباید پنداشت که وحدت تفکر در باره آنان (شبکه حقانی) به وجود آمده است، چون شبکه حقانی چالش های زیادی برای آنها خلق کرده است.”
پتریوس گفت که القاعده و دیگر گروه های شورشی که در مناطق قباییلی پاکستان پناه گاه دارند، هنوز قصد حمله بر کابل را دارند و تنها راه حل این است که نیروهای افغان، خودشان از مرز محافظت کنند.
