پولیس ملی افغانستان در چوکات وزارت امور داخله، بیش از ده سال است که تشکیل شده و روند نسبتا روبه رشدی داشته است. پس از برگزاری کنفرانس بن اول و شکل گیری نهادهای امنیتی، کشور های مختلف از جمله آلمان مسوولیت تمویل و آموزش بخش های مختلف پولیس را بر عهده گرفت و اکنون پس از ده سال دستاوردهای نسبی نیز در این بخش مشاهده می شود اما مشکلات جدی نیز فراروی این نهاد مهم امنیتی وجود دارد.
نصرالله اقبال خبرنگار بخدی با فضل الدین عیار، قوماندان عمومی زون 202 شمشاد گفتگو کرده و نخست از او در مورد وضع امنیتی ولایات شمال و شرق کشور پرسیده است.
چیزی که بسیار واضح و مشخص است این است که اردوی ملی افغانستان در حال انکشاف است؛ به جرات گفته می توانم که 70 تا 75 درصد نیروهای ما در سال های اخیر، دستاورد های خوبی داشتند. در حوزه های مختلف مانند تعلیم و تربیه، آموزش دوام داری مانند انجنیری، از بین بردن ماین و کشف آن، از بین بردن استحکامات و مواضع دشمن، و بسیاری موارد دیگر دستاوردهای پولیس و نیروهای امنیتی خوب بوده و این روند رو به رشد است.
در حال حاضر، پولیس در هشت ولایت افغانستان، بخصوص در بامیان، پروان، پنجشیر، لغمان، کاپیسا، ننگرهار، کنر و نورستان با برخی از چالش ها روبرو است و دلایل مختلفی در این قسمت وجود دارد. شما می دانید که در اصل، وظیفه پولیس، تنفیظ قانون است اما پولیس افغانستان در بسیاری از ولایت ها، در خط اول جنگ با دشمن قرار دارد.
مشکل عمده ما، در بخش تجهیزات پولیس است که ما امکانات کمی داریم و این امر می تواند سبب نگرانی باشد اما برنامه هایی نیز روی دست است تا این مشکلات حل شود.
همچنین، تشکیل ما کوچک است، با این حال، از دید من، وضعیت امنیتی نسبت به سال های گذشته با کوشش و برنامه ریزی پولیس و سایر نیروهای امنیتی، بهبود یافته است.
آقای عیار شما از چالش ها فراروی پولیس یاد کردیدعمده ترین این چالش ها از دید شما چیست؟
مشکل عمده ما این است که صلاحیت های پولیس محدود است؛ مشخصا می خواهم بگویم که پولیس مکلف است که در 72 ساعت، مدارک و اسناد و شواهد یک حادثه را تهیه و تنظیم کند و به سارنوالی بسپارد. با توجه به این که امکانات پولیس ما کم است، باید زمان بیشتری در اختیار پولیس قرار داده شود.
چالش عمده دیگری که فراروی پولیس قرار دارد، ماین های کنار جاده ای است که این یک تهدید بزرگ برای نیروهای ما است.
آقای عیار شما در اظهارات تان به ولایات شرقی به ویژه نورستان اشاره کردید، می خواستم مشخصا بپرسم که عامل اصلی توجه طالبان به نورستان و کنر چیست؟
ولایت نورستان هم مرز با پاکستان است، شورشیان از چترال به سادگی می توانند وارد نورستان شوند.همچنان کنر نیز یک مرز باز با همسایه “نیک قدم و مبارک” مان (پاکستان) دارد که همیشه شورشیان طالب را به سوی ما می فرستد.
این موضوع برای همه، روشن است که پاکستان منبع “تربیت تروریزم” است.
با این حال، در حدی که رسانه ها می گویند و تبلیغ می کنند، پولیس در نورستان ضعیف نیست، فعلا در برگمتال اردوی ملی، پولیس ملی، پولیس محلی و سرحدی حضور دارند.
در کامدیش با وصف اینکه طالبان حمله کردند اما کدام دستاوردی نداشتند، پولیس در برابر شان مقاومت کردند.
ما در صدد هستیم تا این مناطق (برگمتال و کامدیش) را از وجود شورشیان تصفیه کنیم. شما شاهد باشید که مه به زودی در این منطقه عملیات بزرگی را آغاز می کنیم.
صحبت هایی در مورد عدم هماهنگی پولیس با اردوی ملی و نیروهای خارجی در مورد راه اندازی عملیات های نظامی در رسانه ها مطرح است. در این باره نظر شا چیست؟
من این قضیه را کاملا رد می کنم.ما کاملا هماهنگی خوبی داریم؛ ما در هر ولایت نهادی به نام “مرکز هماهنگی” ایجاد کردیم.
در این مرکز تمامی نهاد های امنیتی افغان به شمول نیروهای ایتلاف عضویت دارند و همچنان در قول اردوهای مرکزی یک نماینده داریم که همیشه با ولایات ارتباط دارد.
به طور مثال در حال حاضر روی راه اندازی عملیات نظامی در ولایت نورستان بحث داریم.
آقای عیار، مدت زمان کمی به انتقال مسوولیت های امنیتی باقیست، مشخصا می خواستم بپرسم که کدام چالش ها فراروی این برنامه در ولایت هایی که شما مسئول تامین امنیت آن هستید، وجود دارد؟
برای اینکه این برنامه به طور موفقیت آمیز عملی شود باید صلاحیت های پولیس بیشتر شود و تجهیزات و تشکیلات پولیس نیز افزایش یابد.
با توجه به ضریب نا امنی ها در کشور، تشکیل ما وسیع و براساس تهدید هایی که وجود دارد تجهیزات ما خوبتر شود آن زمان می توانیم مسئولیت های امنیتی را به عهده بگیریم.
منظور شما این است که در حال حاضر، نیروهای پولیس آماده نیست تا مسئولیت های امنیتی را به عهده بگیرند؟
مشکلاتی در پیشرو داریم. اما تلاش ها ادامه دارد تا آهسته آهسته این مشکلات از بین رود و تجهیزات معیاری را در اختیار پولیس قرار دهیم.
امروز، پولیس در خط اول جبهه حضور دارد که این روند باید تغییر کند؛ مشخصا در کنفرانس “شیکاگو” باید راجع به اردو و پولیس افغانستان به طور دقیق صحبت و یک تصمیم قاطع اتخاذ شود.
پیام من قبل از برگزاری کنفرانس شیکاگو، به جامعه جهانی این است که پولیس تجهیزات کافی ندارد و تشکیل پولیس نیز اندک است.
انتظار من این است تا دولت افغانستان و جامعه جهانی روی چالش های موجود در پولیس تمرکز کنند.
تشکر از شما
