به استاد تان “جان” نگوييد!

 داستان درخت در گوشه حویلی، اثری از بانو عالیه رجالی در شانزدهمین جلسه نقد و بررسی در اتاق فکر افغانستان نقد شده است .
منتقدان می گویند، با توجه به داستان قبلی عالیه رجالی، او در این داستانش بهتر روی نثر داستان مسلط شده است.
عباس آرمان، از منتقدان جلسه شانزدهم گفت: “نويسنده‌ های جوان بطور معمول در نخستين داستان‌هايشان از زندگي و محیط اطراف شان می نویسند.”

همچنان او افزود که هر چه بیشتر نويسنده، در داستان ‌هايش از شخصيت خود بنویسد، به همان تناسب فاصله ‌اش تا موفقيت كمتر می‌شود.
داستان نویسی در افغانستان از زمان محمود طرزی و نشریه «سراج الاخبار»شروع شد.
 محمود طرزی زبان گفتار و عامیانه و شیوه نگارش آسان و ساده را وارد ادبیات کرد، در حالیکه زبان ادبی آن دوره پیچیده و آمیخته با واژه ‎های عربی شده بود.
با این حال، در جلسه شانزدهم نقد ادبی داستان عالیه رجالی که روز پنجشبه در کابل برگزار شد، امین نجفی، داستان نویس و از منتقدان گفت: “نويسنده از تكنيك ‌‌‌های داستان نويسی به خوبی استفاده كرده و نيز موارد که داستان های كوتاه دارد رعايت کرده است.”
آفای نجفی می گوید که نقطه ضعف اين داستان بيزاری شخصيت “رخسار” از محيط مكتب و از “جان” نگفتن استادانش خواند.
زينب اخلاقی، داستان نويس جوان حاضر در اين جلسه نیز تاکید کرد، درختی كه در پايان داستان آمده است مي تواند نمادی از يك مرد باشد كه شخصيت بانوی داستان پس از تكيه كردن به آن، احساس آرامش مي‌كند.
پیشتراز این هم ده ها اثر دیگر در اتاق فکر افغانستان مورد نقد و برسی قرارگرفته است.
مسوولان اتاق فکر افغانستان با راه اندازی دوره های آموزشی نویسندگی تلاش دارند تا جوانان را بیشتر به سمت قلم و ورق جذب کنند.
عالیه رجالی، نویسنده داستان درخت در گوشه حویلی، در پایان جلسه از تمامی شرکت کنندگان و منتقدان سپاس گذاری کرد.
رژیم طالبان باعث توقف فعالیت های فرهنگی در افغانستان شد، مردم از قلم دور ماندند و نتوانستند تا اندیشه ها و استعدادهای خود را تبارز دهند.
پس از سقوط حاکمیت طالبان اما تحولی مثبت در حوزه فرهنگ افغانستان بوجود آمده است.
خبرگزاری بخدی