مرگ بر اثر کرونا ، مرگ بر اثر حملات انتحاری ، مرگ بر اثر گذاشتن زانو بر گردن و مرگ بر اثر سوختن در موتر
شاید همه شان مرگ به نظر برسند و جدا شدن روح از بدن، اما دردهایی که به جای میگذارند متفاوت است!
در مرگ بر اثر کرونا ویروس کارش را به آهستگی انجام میدهد، بدون اینکه نظری به عزت نفس ات داشته باشد. بازماندگان کسانی که در اثر کرونا جانشان را از دست داده اند شاید کمی بهتر این درد را تحمل کنند ، از آنجایی که این مرگ نه جوان میشناسد و نه پیر، نه سیاه نه سفید، نه غریب و نه پیسه دار و نه زشت و نه زیبا !شاید منصفانه ترین نوع مرگ هم همین مرگ باشد!
در مرگ بر اثر حملات انتحاری، درجه درد بیشتر میشود. این نوع درد مردم یک منطقه از دنیا را بیشتر تحت تاثیر خود قرار میدهد. اما از آنجایی که آنی است و فرد درد نمیکشد ، این نوع مرگ هم داغش بعد از مدتی فراموش میشود. اما باز هم بازماندگان این افراد دردشان همیشه یادشان میماند.
و امان از درد از دست دادن کسانی که زیر پا خفه شده اند و مدت زمان بیشتری گرفت تا روحشان به پرواز درآید. آنها هم موقع جان دادن رنج کشیدند و هم این دردشان هیچگاه فراموش نخواهد شد، اینکه چطور مظلومانه در یک کشور پیشرفته و در سال ۲۰۲۰ برای نفس کشیدنشان التماس می کردند، و چه راحت کمره ها لحظه مرگشان را ضبط می کردند! حیرانم آن زمان چه فکر میکرد، اینکه نمیتواند نفس بکشد و زانویی بر گلویش و کمره هایی در روبه رویش! شاید هم فکری نمیکرد چون اکسیجنی به مغزش نمیرسید!
و یا آنهایی که مظلومانه در موتر سوختند و در تمام طول سوختنشان خانواده شان ، رویاها و آرزوهایشان از پیش چشمانشان گذشت و اینکه چه مظلومانه میسوزند. آه، امان از دردی که از آنها به جای ماندند. آنها جانشان آتش گرفت و رفتند و ما ماندیم و دردی که هر روز تا مغز استخوانمان را به آتش خواهد کشید. هر بار که آنها را به یاد بیاوریم دیگر تنها درد از دست دادنشان نخواهد بود بلکه درد مظلومانه رفتنشان ما را به مرز جنون خواهد کشید ، و اینکه باز هم کمره ها لحظه مرگشان را به تصویر کشیدند بدون اینکه دست یاری به سویشان دراز کنند
