بیش از هفتاد خبرنگار آواره از قندوز به کمک های بشردوستانه نیاز دارند

 اتحادیه ملی ژورنالیستان افغانستان از وخامت شرایط زندگی خبرنگاران که از شهر قندوز به دیگر مناطق آواره شده اند هشدار داده و خواستار کمک رسانی به آنان شده است.

فهیم دشتی، رییس اجرایی این اتحادیه در کابل به خبرنگاران می گوید، دستکم ۷۰ خبرنگار از ترس جان قندوز را ترک کرده و در شرایط دشواری قرار دارند.
آقای دشتی گفت: “نظر به آماری که تا حالا در اختیار ما قرار دارد، بیش از ۴۰ خبرنگار به کابل، حدود ۲۰ خبرنگار به تالقان، بیشتر از ۱۰ خبرنگار به مزار شریف و چند تن دیگر به پلخمری، پناهنده شده اند.”
در جنگ قندوز دفاتر نزدیک به ۱۵ رسانه در این ولایت از سوی طالبان به آتش کشیده شده و یاهم وسایل و تجهیزات آن به غارت برده شده است.
در جریان جنگ یک خبرنگار نیز کشته شده است.
نهادهای کمک رسان به ویژه سازمان جهانی غذا اعلام کرده اند که روند کمک رسانی به آوارگان قندوز را آغاز کرده و همچنان سازمان جهانی غذا گفته به محض فروکش کردن جنگ، محموله های غذایی را نیز به ساکنان شهر قندوز می فرستد.
گفته شده که رقم آوارگان قندوز به ۱۲ هزار خانواده می رسد.
وخامت اوضاع
۲۵ خبرنگار که از شهر قندوز فرار کرده و به کابل پناه آورده در نشست خبری در کابل با خبرنگاران در مورد مشکلات شان صحبت کردند.
این خبرنگاران برای رسانه های محلی، ملی و بین المللی در شهر قندوز کار می کردند.
آنها می گویند که دولت تا هنوز هیچ کمکی را برای آنها انجام نداده است و در شرایط بدی قرار دارند.

صابر یوسفی خبرنگار دویچوله در قندوز گفت: “خبرنگاران قندوز همه دار و ندار خود را از دست داده و به ولایات دیگر پناه آورده اند و نیازمند کمک های فوری هستند.”
زرغونه حسن، صاحب امتیاز رادیو های محلی کیهان و شایسته، از دیگر خبرنگارانی است که از شهر قندوز فرار کرده، خانم حسن می گوید که اکثر خبرنگاران متواری شده از قندز، همراه با خانواده های شان به ولایت های دیگر رفته و در وضع ناهنجاری قرار دارند.
اتحادیه ملی ژورنالیستان افغانستان از نهادهای ملی و بین المللی خواست تا به کمک این خبرنگاران بشتابند.
فهیم دشتی رییس اجرایی این اتحادیه می گوید که مقدار کمک در اختیار این خبرنگاران قرار گرفته اما او می گوید که این کمک ها ناچیز است.
او گفت: “اتحادیه ملی ژورنالیستان افغانستان و تعدادی دیگر از نهاد های حامی خبرنگاران، کمک هایی را به این خبرنگاران انجام داده اند، که به هیچ وجه کافی نیست؛ اما ما در تلاش دریافت کمک های بیشتری به این همکاران خود هستیم.”