اعضای خانواده مسافران ربوده شده و شماری از شهروندان کابل برای رهایی مسافران ربوده شده در مسیر شاهراه کابل – قندهار دعا کردند.
شرکت کنندگان این مراسم دعا کردند: “خداوند متعال مسافران ربوده شده را آزاد کند.”
اعضای خانواده این مسافران می گویند پس از گذشت شانزده روز از حادثه تنها امید آنها به خدا است که سبب آزادی گروگان ها شود.
حداقل شانزده روز پیش، مردان مسلح ناشناس دو اتوبوس که از قندهار به طرف کابل در حرکت بود را در مربوطات ولایت زابل متوقف کردند و سی سرنشین این موتر ها که متعلق به یک قوم “هزاره” هستند را با خود به جایی نامعلومی بردند.
هنوز دلیل ربودن این مسافران مشخص نشده است.
گروه طالبان با انشتار اعلامیه ای گفت که گروگانگیری مسافران کار آنها نیست.
دولت پس از گذشت چندین روز و زمانیکه که گفتگوهای بزرگان محل برای رهایی گروگان ها به نتیجه نرسید عملیات نظامی را در ولسوالی خاک افغان ولایت زابل راه اندازی کرد و این عملیات بدون هیچ دستاوردی پایان یافت.
گزارش ها حاکیست که ربایندگان، گروگان ها را به مناطق دور دست که به احتمال زیاد زیر کنترول و نفوذ دولت نیست انتقال داده اند.
امروز اعضای خانواده گروگان ها و شماری از مردم در منطقه میرویس میدان در غرب کابل تجمع کردند و برای رهایی اعضای خانواده شان دست به دعا بلند کردند.
آنها گفتند که اسلام دین، عدالت، صلح و دوستی است و نباید مسلمانی در بند کشیده و یا ربوده شود.
در بخش قطعنامه که در پایان مراسم دعا منشتر شده آمده که افرادگرایی و خشونت طلبی در نوع مذهبی، قومی و نژادی آن محکوم و خلاف آموزه های دینی و انسانی است.
در مانده از همه جا
اعضای خانواده گروگان ها می گویند که مورد ظلم و بی توجهی دولت و جامعه جهانی قرار گرفته اند.
آنها دولت را متهم کردند که به حادثه گروگانگیری اعضای خانواده شان به چشم پروژه می بینند و برخورد دولت مداران در بررسی و پیگیری حوادث در کشور دو گانه است.
در قطعنامه منتشر شده آمده است: “رفتارهای ضعیف حکومت و عملکرد پروژهای نهادهای مدنی در طول دوره کنونی به خوبی نشان داده که آنها تنها حاضراند برای رویدادهای خاصی هزینه کنند.”
انها عملیات نظامی در ولسوالی خاک افغان را حرکت صوری دولت مردان خواندند و گفتند که این عملیات هیچ کمکی به حال گروگان ها نکرده است.
معترضان می گویند که عملکرد دولت در سیزده سال گذشته با اقوام خاصی در افغانستان تبعیض آمیز بوده است.
بخشی از انتقاد خانواده گروگان ها متوجه شورای علما و مراکز رسمی دینی بود، انتقاد که به گفته آنها جامعه روحانیون نیز سکوت سنگین کرده اند.
آنها گفتند که علما همواره پرچمدار دفاع از حق مظلوم بودند اما در حادثه گروگانگیری مسافران صدای از علما و روحانیون بلند نشده است.
عملکرد رهبران سیاسی افغانستان و جامعه جهانی برای اینکه در مورد رهایی گروگان ها کاری نکردند، سوال برانگیز تلقی شده است.
در بخشی از قطعنامه آمده است: “خاموشی سردمداران سیاسی در مقابل رویداد زابل نیز، نشان میدهد که آنها هم تنها به فکر منافع شخصی و فردی هستند و با تاسف جامعه جهانی که فریادهای حقوق بشری شان همیشه و در همه جا بلند بوده، این بار هیچ صدایی از دفاتر آنها شنیده نشد.”
اعضای خانواده گروگان ها از بزرگان و محاسن سفیدان ولایت زابل قدردانی کرده و از انها خواستند که با توکل به خداوند به تلاش های شان در زمینه رهایی مسافران ادامه دهند.
